zaterdag 8 november 2014

I ♥ my cat

Het valt me zelf op dat op heel veel van mijn tekeningen een hond of een kat voorkomt. Hoewel het hier op mijn blog vaker over hond L. gaat dan over onze kat, ben ik echt dol op katten. Ik heb ook altijd katten gehad. Nu is er nog maar één over. Hij is een jaar of tweeëntwintig, wil de hele dag eten en zegt altijd heel hard ‘miauw’ wanneer hij binnenkomt. Hij is al zo en zo van het praten. Omdat hij de laatste jaren wat dovig is geworden, is het eerder schreeuwen, trouwens. Geloof me, hij zorgt wel dat je hem niet over het hoofd ziet :)

(Ik heb me trouwens voor het eerst aan digitaal inkleuren gewaagd en het is gemakkelijker en leuker dan ik dacht. Voor herhaling vatbaar dus!)

Vroeger hadden we meer katten en ze hadden allemaal zo hun maniertjes. In ons vorige huis hadden we een kattenluik en wat ze daardoor naar binnen sleepten, was niet te geloven.

Eén kat had een voorkeur voor merels. Hij nam ze door het luikje mee naar binnen, maar maakte ze niet dood. Zo kon het gebeuren dat ik rustig in de kamer koffie zat te drinken en er opeens een merel door de kamer vloog. Dat gebeurde niet één keer, maar meerdere keren!

Een andere kat nam kikkers mee naar binnen. Ook hij was te beroerd om ze te doden. Ik keek er niet van op wanneer ik weer eens een kikker door de kamer zag springen. Wat minder was het toen ik op een dag boven met een blote voet op een kikker trapte. Iew!

En dan de uitsmijter: Een halfopgevreten konijn in de kamer. Gelukkig heb ik hem niet gezien en heeft mijn man hem discreet opgeruimd. Maar: ieeeeeeeew!

Toen we gingen verhuizen naar dit huis, besloten we om geen kattenluikje meer te nemen. Ons nieuwe huis zou niet bevuilt worden door kikkers, vogels, mollen of wat ze nog meer naar binnen plegen te nemen, zo besloten we.

Eén kat was het er niet mee eens dat we gingen verhuizen. Hij is meerdere keren naar onze vorige  woning aan de andere kant van de stad gelopen. Hij is zelfs een keer maanden van huis geweest. Onze vroeger buurvrouw wist dat ze in onze oude buurt naar hem uit moest kijken en op een dag werden we gebeld dat ze hem had! Later is hij alsnog voorgoed van huis weg gelopen. Bah, wat voelde dat naar, zeg!

Ons oudje zal niet van huis weglopen. Hij heeft na tweeëntwintig jaar wel door dat hij niet hoeft te jagen, maar ons beter met priemende oogjes aan kan kijken en daarbij doordringen miauwen. Dan krijgt hij zijn favoriete pateetje ook wel. Hij blijft warm door lekker vaak lepeltje-lepeltje te liggen met hond L. Een kattenluik heeft hij ook niet nodig, want hij heeft vier persoonlijke portiers.
Hij heeft het thuis dus prima naar zijn zin. En ik heb zo het vermoeden dat  hij nog wel een paar jaartjes meegaat!

7 opmerkingen:

  1. 22 al?!! da's echt superoud voor een kat!
    en digitaal inkleuren is echt zoveel beter. vooral als je wel een foutje maakt #undo ;-)

    BeantwoordenVerwijderen
  2. Wow!! Wat een mooie leeftijd heeft ie al!
    En wat een mooie foto hierboven.

    BeantwoordenVerwijderen
  3. Ik hoop het want wow, 22 jaar is echt oud. Hier zijn we ook zo blij met S&W, ze maken de boel extra levendig en hebben allebei een heel eigen karakter.

    BeantwoordenVerwijderen
  4. Ik ben gek op katten. We hebben Misty nu een jaar en ze hoort er echt helemaal bij. Waar wij zijn, is zij.

    BeantwoordenVerwijderen
  5. 'k Wist niet eens dat katten zo oud konden worden ...
    Welk een mooie tekening en ook de foto is schitterend!

    BeantwoordenVerwijderen
  6. Dat is een behoorlijke leeftijd voor een kat! Leuk dat ie het zo goed doet! Het is alvast een doetje als ie slaapt :)

    BeantwoordenVerwijderen
  7. Awwww die foto<3

    En ik vind je tekeningen altijd zó tof...

    BeantwoordenVerwijderen

Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...