maandag 27 oktober 2014

Bijna volwassen

Deze week heb ik studiefinanciering voor oudste aangevraagd. Kleine kinderen worden groot. Het is een gek idee om te bedenken dat hij straks volwassen is. Nou ja, echt volwassen ben je naar mijn mening op je achttiende toch echt niet, maar het gaat in ieder geval hard.

Dat hij ouder wordt, blijkt uit heel wat dingen.

Zo gaat hij later dan ik naar bed. Wanneer ik begin te knikkebollen en besluit mijn bejaarde lijf naar boven te slepen, begint zijn avond nog maar net. Bij wijze van spreken.

Laatst gaf hij een klap op de lichtschakelaar om het ganglicht uit te doen. Het licht ging inderdaad uit. En het kastje rondom de schakelaar viel in stukjes uiteen op de grond. Wat kan ik zeggen? De knul kent zijn kracht nog niet.

De eerste keren dat hij met de trein naar zijn school in Zwolle moest, belde hij me wel eens op. Zijn trein was dan met vertraging in een tussenliggende plaats blijven steken en hij wist niet wat hij moest doen. Nu hoor ik nooit meer wat van hem. Zijn ov-chipkaart brengt hem overal en voor treinen door het land draait hij zijn hand niet meer om.

Zijn beste vriend heeft onlangs zijn rijbewijs gehaald. De twee knullen gingen laatst weg. Per auto. Oei. Daar was ik nog niet klaar voor, eigenlijk. Maar het gebeurt, vroeg of laat. En wat doe je ertegen? Niets, helemaal niets.

Hij loopt niet meer met een melksnor rond die ik dan vertederd met een doekje kan wegvegen, maar heeft een soort van baard, wat tegenwoordig zo hip is. Gelukkig niet zo’n lange, maar van een halve centimeter ofzo. Staat hem nog best leuk ook. Knuffelen met hem prikt tegenwoordig.

Hij is nog steeds niet gek op groente, maar hij eet het in ieder geval op. De tijd dat hij letterlijk de bloemkool uitkotste (ik: nog één hapje, dan, nog één hapje. Kom op, je moet nog groeien. O SHIT, wat doe je nu!) ligt ver achter ons.

Verder is hij lang, breed en heeft hij een kalme, rustige uitstraling (helaas ‘s morgens vroeg een beetje te kalm, want hoe kun je nou vijf minuten voordat je trein vertrekt de deur uitgaan? Dat is nog een aandachtspuntje, zeg maar). Hij is het soort man waarbij je geheimen voor altijd veilig zullen zijn. Wanneer hij ziet dat je moe bent, zal hij niets zeggen, maar ineens staat hij naast je om je te helpen. Oudste stáát ergens voor, is altijd honderd procent zichzelf en heeft zelf niet door hoe geweldig hij eigenlijk is (mijn bescheiden mening als moeder :D).

Dus ja, je kunt best stellen dat ik hartstikke trots ben!

11 opmerkingen:

  1. Wat een lief logje! Klinkt als een leuke jonge man!

    BeantwoordenVerwijderen
  2. En dat is net wat een moeder hoort te zijn :)

    BeantwoordenVerwijderen
  3. Het druipt er ook af, de trots, wat heerlijk :)

    Off topic: leuk dat vogeltje op je blognaam!

    BeantwoordenVerwijderen
    Reacties
    1. Dankjewel! 't Vogeltje zit er trouwens al wel een tijdje, hoor! :)

      Verwijderen
  4. Lijkt me een heerlijke vent die zoon van je.

    BeantwoordenVerwijderen
  5. Ja 18 jaar en dat komt zo dichtbij ineens. Dat is dan ineens de leeftijd dat ze als volwassene aangemerkt worden

    BeantwoordenVerwijderen
  6. Wat een heerlijk lief logje over je kleine grote man :)
    Heb jij dat nou ook? Dat je bijna begint te janken als je fotootjes van vroeger bekijkt toen onze 'grote mannen' nog kleintjes waren? De tijd gaat zo hard ...

    BeantwoordenVerwijderen
    Reacties
    1. Ja, dat heb ik ook. Ik vind het echt moeilijk om naar de foto's te kijken waarop ze klein zijn.

      Verwijderen
  7. <3 ik zie al op tegen joon's 10e verjaardag, maar dit logje doet me goed ^^

    BeantwoordenVerwijderen
  8. Mens wat mooi gezegd. Ik had het zelf kunnen zeggen over die van mij. Bij het stukje " Hij is het soort man".. Dacht ik: potverdikke. Het ZIJN inderdaad mannen. Poehee. Ik zeg nog heel vaak 'Kind' of 'Mien jongen'. Haha. Het wordt nog gedoogd hier. Nog wel. ;-)

    BeantwoordenVerwijderen

Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...