woensdag 5 maart 2014

Kwijt

Ik haat het gevoel van iets kwijt zijn. Iets maandenlang door het huis zien slingeren, maar op het moment dat je het nodig hebt… WEG! En dat je dan het hele huis op z´n kop zet, op plaatsen zoekt die eigenlijk te hilarisch voor woorden zijn en dat je het dan nog steeds niets kan vinden. Vreselijk vind ik dat. Wat kan ik dáár gefrustreerd van raken!

Een tijdje geleden was ik mijn huissleutel kwijt. In de eerste instantie dacht ik: die komt vanzelf weer bovendrijven. Zo gaat dat toch altijd?

Maar die verdwenen sleutel bleef in mijn hoofd zeuren. En toen zei man ook nog eens: “Misschien heb je de sleutel wel in de buitendeur laten zitten en heeft iemand hem eruit gehaald.”

Ik wuifde dit weg. “Welnee. Dat lijkt me sterk.” Maar ook dit bleef in mijn hoofd rondzingen. Ik herinnerde me een nieuwsartikel. Een man was tijdens het uitlaten van de hond zijn sleutel verloren. Die nacht werden hij en zijn vrouw opgeschrikt door inbrekers. Ze zijn uiteindelijk vermoord…

Ik sliep ‘s nachts onrustig en die sleutel bleef maar door mijn hoofd spoken. ‘s Morgens begon ik als een gek zoeken. Ik was ondertussen een zenuwachtig wrak geworden dat schichtig over haar schouder keek en zich verbeelde dat er donkere schimmen rondom het huis slopen. ‘s Middag dwong ik mezelf om even de stad in te gaan. Maar toen ik later naar huis fietste, dacht ik weer aan de sleutel. Waar wás dat ding verdorie.

Ik borg wat aankopen op in de kast. En ineens zag ik de huissleutel op een plank liggen. Plotseling wist ik het weer. De vorige dag had ik de hond uitgelaten. Bij thuiskomst had ik naar de krans aan de deur gekeken en besloten dat ik hem toch niet zo leuk vond. Ik haalde de krans van de deur en ging ermee naar binnen. Ik opende de gangkast. Terwijl ik een plekje voor de krans zocht, legde ik de huissleutel, die ik al die tijd in mijn hand had gehouden, even op de plank. Om hem vervolgens te vergeten. Tja…

Die nacht sliep ik gelukkig weer als een roos. Maar de zoektocht naar verloren dingen gaat tot de dag van vandaag door ;)

7 opmerkingen:

  1. Oei, gelukkig gevonden. Maar wat herkenbaar! Zou het de leeftijd zijn? Ik berg soms dingen weg op een plek waar ze helemaal niet horen, gewoon mijlenver weg met m'n gedachten. En vervolgens kan ik die dingen dus niet meer terug vinden. Heul frustrerend! :-S

    BeantwoordenVerwijderen
  2. ik zoek me suf naar m'n ehbo-map. vanavond op voor de herhaling. eh... nee, ook niet in de gangkast ;-)

    BeantwoordenVerwijderen
  3. Zo hé, maakte jij jezelf ff gek zeg! ;-)

    BeantwoordenVerwijderen
  4. Wat een vreselijk nieuwsbericht. Gruwelijk. Dus als die man zijn sleutel niet verloren was dan... pfff. Je moet er allemaal maar niet teveel bij stilstaan. Ik was laatst m'n rijbewijs kwijt (bleek uiteindelijk in de badkamer te liggen) maar ik zag ook direct de vreselijkste dingen gebeuren. Identiteitsfraude en dat soort toestanden. De gedachte dat een eerlijke vinder mijn rijbewijs terug zou geven kwam geen seconde bij me op. Treurig eigenlijk hè?!?:-D

    BeantwoordenVerwijderen
  5. hahaha je verhaal vind ik in ieder geval wel erg leuk om te lezen.
    Het is weer zo heerlijk herkenbaar!
    Fijn dat je hem nu terug hebt.

    BeantwoordenVerwijderen
  6. Herkenbaar! Ook een keer een blunder met de autosleutels begaan. Midden in de nacht zouden wij vertrekken om naar de wintersport gaan. Achteloos had ik de sleutels in een kastje gesmeten waar ook maar 1 exemplaar van de skibox aanhing. We hebben echt overal gezocht tot ik ze vond op de meest onlogische plek waar ik ze weet nog niet hoe in dat kastje. Ik heb er maar een smoesje van gemaakt tegen manlief dat ze ergens anders lagen. Tot vandaag gelooft hij echt dat we destijds erover heen hebben gekeken en ze gewoon op de tafel lagen ;)

    BeantwoordenVerwijderen

Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...