woensdag 26 februari 2014

Film: Vertigo

Ik heb een zwak voor oude, romantische films. Vertigo is een psychologische thriller van Alfred Hitchcock die zich afspeelt in San Francisco. Het origineel komt uit 1958. Ik zag de ingekleurde, gerestaureerde blue-ray versie en oooooooh, wat heb ik ervan genoten. Dit is een film die gemáákt is voor romantische zieltjes als ik.

De film draait om Scottie Ferguson. Een best stoere, mannelijke kerel, die je naar mijn mening nooooooit Scottie had moeten noemen. Dat past toch niet? Scottie, zo noem je je hond, of zo kort je de naam af van een klein hummeltje dat in werkelijkheid Scott heet. Hoe dan ook, Scottie is een politieman. Hij gaat vervroegd met pensioen vanwege zijn hoogtevrees.
Een oude vriend huurt hem in als privédetective. Scottie (ugh, die naam) moet zijn vrouw volgen omdat ze zich nogal vreemd gedraagt en depressief lijkt. Scottie is al snel totaal in de ban van deze beeldschone en mysterieuze vrouw.

De film is dramatisch gefilmd, met heftige (viool) muziek, aparte effecten en in een naargeestig, hypnotisch sfeertje. Ik heb van het begin tot het einde ademloos gekeken en ik denk dat ik hem binnenkort nog eens ga kijken. En dat is iets wat ik normaal gesproken nooit doe.

Goed, dat hebben we nu gehad. En dan wil ik het nu hebben over Midge. Midge speelt een bijrol, maar ik vind Midge zó leuk. Nee, niet alleen leuk, ze is cool ;) Midge had vroeger een relatie met Scottie (die náám), maar fungeert nu als zijn vertrouwelinge en vriendin. Ze ontwerpt ondergoed en kan al zo en zo goed tekenen en schilderen.

Ik ben verliefd op haar appartement met een verpletterend uitzicht op San Fransisco. Ik wil ook zo’n werkkamer, waar ik dan de hele dag kan gaan zitten doodlen en schrijven. Ik geloof dat Midge nog steeds verliefd is op Scottie, maar dat wordt me verder niet helemaal duidelijk. Midge is in ieder geval een lieve, verzorgende, creatieve meid die weet wanneer ze een drankje voor een wanhopige man moet mixen.

Tot het einde van de film staat Midge voor Scottie klaar. Maar denk je dat hij dat waardeert? Nee! Grrr, mannen ;)

Een happy end hoef je van Alfred Hitchcock niet te verwachten, maar evengoed was deze film voor mij helemaal af.

Cijfer: 10

dinsdag 25 februari 2014

Een vleugje lente

Ik bloei op. De dagen worden langzamerhand wat langer. De zon schijnt vaker. De temperatuur kruipt wat op. Het zou een beetje overdreven zijn om het al lente noemen. Het koude regentje van vandaag heeft dat wel duidelijk gemaakt. Maar toch voelde het lekker om dit weekend de uitgedroogde kerssterren weg te doen en om nieuwe, vrolijke planten in de vensterbank te zetten. Er slopen zelfs al wat paasspulletjes ons huis binnen.

We stonden voor het eerst dit seizoen op het veld vanwege een American Football wedstrijd van jongste. We hadden geluk met een blauwe lucht en een zonnetje. Maar evengoed had ik het na een uur behoorlijk koud, daar op de tribune. Gelukkig had ik warme koffie bij me. We droegen sjaals waarin we ons verstopten en verder hielden we de stand van de wind en de sterkte van de zon goed bij. “Ah, ik geloof dat de wind is gaan liggen.” “Oei, wat een wind.” “Hé, het wordt wat warmer!” “Het lijkt wel lente.” “Shit, die wind weer.”
Dat zal vast geholpen hebben ;)

Jongste won uiteindelijk met 20-0, dus wat hem betrof was het seizoen goed begonnen. En dan hebben de kinderen nu ook nog eens een weekje vakantie. Dat betekent dat ik ook wat langer kan slapen. Héér-líjk!

zaterdag 22 februari 2014

I ♥ doodling #2

Nou, ik ben er aan, hoor. Nadat ik begon met mijn eerst doodle voor mijn minidoodleonlinecursus, heeft het doodlevirus me te pakken gekregen. Het is ook zo leuk en zo gemakkelijk te doen tussendoor. Ik heb ooit op een schildercursus gezeten en dat werd geen succes. De juf was een bitch, dus dat was zeker geen motivatie. Maar wat ik ook wat minder vond was de oneindige lijst dure materialen die er nodig was. En als je dan even wat moest doen, moest je de hele kermis tevoorschijn halen. Tenminste, zo was het in mijn (gecompliceerde, altijd moeilijkdoende) beleving. Had ik met veel bloed, zweet en tranen (van mezelf) en getier (van de altijd boze juf) iets bij elkaar gekladderd, dan MOEST het ingelijst worden en aan de muur in de gang worden gehangen. Terwijl ik iets had van: gooi dat misbaksel toch weg! Ik ben nog aan het uitproberen! Maar o nee, dat was zonde van het dure papier en van de dure verf, dus moest mijn mislukte ‘huisje op de prairie landschap’ tentoongesteld worden aan bedenkelijk kijkende voorbijgangers die zich afvroegen of het misschien een nieuw soort van abstracte kunst was;)

Doodling is laagdrempelig. Al wat je nodig hebt is een pen en papier. Het dient geen enkel doel. Het is voor jezelf, hoeft niet ingelijst te worden. En het allermooiste vind ik dat je het tussen de bedrijven door kunt doen. Ik doodle terwijl ik wacht tot de eieren koken, ik doodle terwijl mijn zoon me vertelt hoe het op school was, ik doodle tijdens de tv-reclame. Ik word er vrolijk van en het ziet er ook best vrolijk uit.

Trouwens, ik ontdekte als snel dat je iets hebt als een doodle en een zentangle. Een doodle is een krabbel, een kleine tekening die je ter ontspanning maakt, vaak terwijl je ondertussen iets anders doet (denk aan het tekenen tijdens het telefoneren). Het heeft geen doel, het is iets wat je voor de lol doet. Een zentangle is wat uitgebreider. Het is een vorm van meditatie door het tekenen van patronen. Door de nauwkeurigheid ziet het er al snel ingewikkeld uit. Ik vond dat ik iets deed wat er tussen in zit en o, gelukkig, daar is ook een woord voor: zendoodle. En dan heb je ook mandala’s en zendala’s, schijnt het en misschien wat dingen die ik gemist heb, maar who cares?

Ik haalde een Zendalaboek uit de biep en oefende met wat patroontjes.

En ik kocht bij bol een paar Pigma Micronpennen (uitverkocht momenteel, dus ik kon geen linkje maken). En via Ebay een setje Liquid Stylist pennen, waar ik er ook een paar van aan oudste gaf die een creatieve opleiding doet. En wat mij betreft is het zo goed met mijn materiaallijst. Schetsboeken heb ik hier nog zat rondslingeren, kleurpotloden en gekleurde Stabilopennen heb ik ook. Klaar.

Nadat ik de zon had ingekleurd, besloot ik na wat inspiratie op Pinterest een pelikaan bij elkaar te Zendoodlen. Aan de hand van een foto van internet maakt ik een soort van schets, compleet met wat ideeën voor wat inkleurpatroontjes die ik had. En daarna kon het vrolijke doodlen beginnen. Ik word er echt happy van!

Hij is ondertussen af. Ik vind hem lieffff. En godzijdank is er niemand die zegt dat het aan de muur moet hangen. Ik stop hem in een map. En that’s it. Op naar de volgende doodle!

zaterdag 15 februari 2014

Boek: De avonden – Gerard Reve

Ik las onlangs ‘De avonden’ van Gerard Reve.

 

Het is geen al te dik boek en hoewel het in 1946 is geschreven, is het gemakkelijk leesbaar. Het boek bestaat uit tien hoofdstukken en elk hoofdstuk beslaat een volledige dag uit het leven van de hoofdpersoon.

 

Frits is een drieëntwintigjarige jongeman die nog bij zijn ouders woont. Overdag heeft hij een kantoorbaan. Hoe hij de avonden door moet brengen, dat is hem soms een raadsel. ‘s Avonds, na het avondeten, gaat hij meestal op pad. Hij belt aan bij familie en kennissen en gaat daar een uurtje op bezoek. Hij gaat naar de bioscoop of hij loopt gewoon een stukje door de stad.

 

 

Om zichzelf bezig te houden, geeft hij toe aan de meest bizarre gedachten. Hij is tevens een ster in het voeren van absurde gespreken. Zo kan bijvoorbeeld iedere man allerlei tips tegen de ‘vast en zeker’ aankomende kaalheid verwachten. Ook de onderwerpen dood en ziekte trekken zijn aandacht.

 

Het is al heel snel duidelijk dat Frits zich kapot verveelt. Het is bijna claustrofobisch om je in zijn leven te verplaatsen. Het kleine flatje waar hij met zijn ouders woont, het kacheltje, de radio met de simplistische programmering dat al het vermaak biedt dat ze hebben... Soms vond ik het leven van Frits wel herkenbaar, maar dan herkende ik me er eerder als tienjarig meisje in. De leeftijd waarop ik mijn dagen soms wat doelloos doorbracht, na het avondeten lopend naar een vriendinnetje ging en me vermaakte met gekke spelletjes. Maar als 23-jarige leidde ik toch een totaal ander en vooral volwassener leven.

 

Het was best ontspannend om me even te verplaatsen in een wereld zonder internet, social media en overvolle agenda’s. Ergens lijkt het me helemaal niet verkeerd om in een tijd te leven waarin het er allemaal wat rustiger aan toe gaat. Maar aan de andere kant vond ik het leven van Frits erg beperkt en beklemmend. Als je vroeger vast zat, zat je ook echt vast. Eigenlijk biedt alleen internet ons tegenwoordig al een duizelingwekkende hoeveelheid aan mogelijkheden. Maar misschien is het hoe je daarmee omgaat. Wat had Frits gedaan wanneer hij in 2014 had geleefd? Had hij dan avond aan avond World of Warcraft spelend op zijn bed gezeten? Of had hij contact gelegd met een organisatie die hem uit had gezonden naar Samoa zodat hij zich daar kon inzetten voor een vrijwilligersproject en had hij de naar spruitjes geurende flat en zijn wat vreemde ouders gedag gezegd om nooit meer terug te keren? Daar ben ik dus wel benieuwd naar.

 

Het gaat niet al te snel, maar ik kan mijn volgende boek van dit lijstje wegstrepen.

Cijfer: 7

zondag 9 februari 2014

Lamme zondag + doodles #1

Ik voelde me onoverwinnelijk. Om me heen ging men een voor een neer. Als zielige vogeltjes lagen ze in bed: de zwakkelingen die zich hadden laten vellen door de griep. Ik had even last van een verkoudheidje, maar ha, die kreeg me niet klein. Ik werkte gewoon door, deed wat ik normaal gesproken ook deed. Ik verzorgde man, die ondertussen ook op bed lag. Ik meldde oudste af voor school. Maar ik? Ha, ik voelde me superlekker, lalalalala!

Hoe dit verhaal vol grootheidswaanzin afliep, kunnen jullie denk ik wel raden :( Terwijl ik rondhuppelde werd ik ingehaald door een paar enge, gemene, laagbijdegrondse griepbacillen. En ze vonden het maar niets dat ik zo op hen neerkeek en besloten me deze keer eens extra goed te pakken te nemen. Hoofdpijn zal ze hebben, een verstopte neus, misselijkheid, brak, zere spieren, zere alles…

Gelukkig gaat een griep altijd weer over. Ik ben nu op de zesde dag, dus verwacht dat het vanaf nu alleen maar beter zal gaan. Ondertussen maakte ik ein-de-lijk de sjaal af waar ik mee bezig was. Helaas moeten de draadjes nog weggewerkt worden, want ik kwam er erachter dat ik geen stopnaald heb. Tja, dit is nu eenmaal geen huishouden waar iets als een stopnaald zomaar in de kast ligt.

Ik ging verder met mijn mini-online-doodle-cursus. Ik kleurde de zon, maar had geen zin meer om verder te gaan met de stralen. To be continued…

Ik merk wel dat ik het heel leuk vind om het te doen. Het is geen kunst met een grote K, meer iets leuks en luchtigs wat je tussendoor kunt doen, wanneer je ergens zit te wachten of wanneer je tv aan het kijken bent. Het is rustgevend en, net zoals bijvoorbeeld het maken van een puzzel, een goede hersenoefening. Ik denk dat ik het er in ga houden…

Omdat ik toch een paar dagen vroeg op bed lag, las ik voor ‘dit persoonlijke lijstjeDe avonden van Gerard Reve (ik wilde dus echt eerst Richard Gere op schrijven, dan kun je nog zulke verantwoordelijke literatuur gaan lezen, blijkbaar verloochent het echte karakter zich niet, haha). Ik zal er nog een boekenblog aan wijden, maar wat ik wel nu al over kan zeggen is dat de hoofdpersoon zijn tijd ver voor was op het gebied van mindfulness, want hij denkt aan de lopende band: hier ben ik dan, hier sta ik dan, kijk mij nou… Er was tijd om alles lekker op je gemakje te overdenken. Zo slecht hadden ze het niet in die tijd.

En nu ga ik heel veel tosti’s klaarmaken voor iedereen hier en een lekkere luie zondag houden.

Een bankhangikbenlamlendigennogeenbeetjegrieperigdag.

Update:

Iemand vroeg naar het breipatroon van de sjaal, dus hierbij:

De sjaal is gebreid met de valse patentsteek, dus twee recht, twee averecht, en met dubbel garen (dat laatste hoeft trouwens niet per se).

- Je hebt ongeveer vijf bollen garen nodig (standaard dikte)
- Breinaalden nr. 6
- Zet een aantal steken op dat deelbaar is door 4 + 1 extra steek

Ik ben gaan breien met dubbele draad. En met dit patroon:

Alle naalden: *2r, 2av* eindig met 1 r.

Als je even doorbreidt kan de sjaal deze winter nog gedragen worden! :)

dinsdag 4 februari 2014

Boek: Het diner – Herman Koch

Over het boek ´Het diner´ van Herman Koch had ik al veel gehoord en niet alles was even positief. Wat ik vooral vaak hoorde was dat het boek saai zou zijn. Dat het verhaal zich maar voortsleept en voortsleept en dat je behoorlijk wat doorzettingsvermogen moet hebben om het hele boek door te worstelen.

Toch was ik benieuwd. Al zo en zo leek het me knap om een heel boek te wijden aan een enkel diner. Ik kon me daar niet veel bij voorstellen.

In het verhaal gaan twee broers en hun vrouwen uit eten. Ze gaan wel vaker uit eten, maar dit keer moeten ze een groot probleem rondom hun tienerzoons bespreken. De hoofdpersoon haat zijn broer, haat de wereld van de haute cuisine en heeft innerlijk overal commentaar op. Hij is gelukkig met zijn gezin, maar vindt het verschrikkelijk wanneer er zich dingen voordoen die inbreuk op hem en zijn gezinsleven proberen te maken.

Eerlijk is eerlijk: ik vond het begin van het boek ook saai. De eerste paar hoofdstukken dacht ik nog: nu gaat het gebeuren, maar na een aantal hoofdstukken liet ik mijn schouders hangen en kwam ik tot de conclusie dat er niets zou gaan gebeuren. Dit was gewoon hoe het boek was. Een voortdurend uitwijden over kleine details. De hoofdpersoon die alles tot in het oneindige overdacht, flashbacks had en nog een keer alles overdacht. Vier mensen aan een tafeltje die elkaar niet bijzonder mochten, wat leuterden en wat met gerechten schoven.

Ik denk dat ik al halverwege het boek was toen ik er toch lol in begon te krijgen. Dat kwam vooral doordat ik het karakter van de hoofdpersoon langzaam begon te begrijpen en het duidelijk werd dat sommige dingen niet waren zoals ze op het eerste gezicht leken. Op tweederde van het boek werd ik echt gegrepen door het verhaal en hing ik aan de lippen van de schrijver.

Al met al heb ik me best vermaakt met deze roman. Ik moest regelmatig grinniken en vond het leuk om mee te liften op de hersenkronkels van de hoofdpersoon. Ergens vind ik het boek briljant geschreven, maar tegelijkertijd vind ik het ook jammer dat me niet helemaal wist te pakken. Misschien door de soms wat omslachtige omschrijvingen? Het maatschappelijk probleem dat in het boek aan de orde kwam vond ik interessant. Wat als je kind eens iets heel ergs doet? Hoever ga je om je kind te beschermen?

Als je aan dit boek begint, moet je een beetje geduld hebben, maar wat mij betreft is de beloning er uiteindelijk.

Cijfer: een 7.5

Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...