woensdag 22 januari 2014

Instant geluksgevoel

Kaal, grauw, kleurloos.

Die woorden komen bij me op wanneer ik buiten loop. Hoewel het met het winterse weer wel meevalt, moeten we toch nog echt even een stukje doorbikkelen voordat het voorjaar is.

Ik kan me niet meer heugen wanneer ik voor het laatst zo ziek ben geweest dat ik niets anders kon dan op bed liggen. Maar  er zijn wel dagen waarop ik me gewoon niet optimaal voel. Dagen waarop ik het koud heb, me wat slapjes voel en de dag me net iets te lang duurt. En als het buiten dan ook nog eens kaal en somber is, kan ik best verlangen naar de zomer.

Soms heb je een boost nodig, moet je gewoon wat trucjes gebruiken om je weer wat beter te voelen. Ik heb een lijstje opgesteld van acties die me net dat duwtje naar een zonnig humeur kunnen geven.

1. Maak nu eindelijk eens dat project af. Soms kan het best belastend zijn wanneer je weet dat ergens in een hoekje van een kast nog steeds dat werkstuk ligt waar je ooit zo enthousiast aan bent begonnen. Iedere keer wanneer je er aan denkt, neem je je voor om de volgende dag eraan verder te werken. Maar morgen wordt overmorgen en daarna lijkt het wel alsof het steeds lastiger wordt om het nog op te pakken. Wat kan het bevrijdend werken om dat project eindelijk eens af te maken. Gewoon doen! (Kleine note to myself: Maak die verdomde sjaal nu eens af! DOE HET, DOE HET!!!)

2. Doe aan sport. Mensen die sporten zijn niet alleen gezonder, maar ook vrolijker. Ik sport zelf regelmatig, maar ik heb ook wel eens een tijdje dat ik het laat liggen. Nu ben ik weer lekker bezig want ik heb mijn nieuwe dvd van Jillian Michaels binnen. Ik heb hem al een keer gedaan en zal hem deze week zeker nog eens doen.

januari 2014 003

3. Fleur het huis op met bloemen en planten. Nadat we dit jaar de kerstboom hadden opgeruimd, vond ik het ineens zo kaal in huis. De afgelopen jaren waren we niet meer zo van de planten, maar nu heb ik weer zin om de vensterbank vol te zetten met leuke planten. En een bloemetje op tafel zal ook geen slecht idee zijn!

4. Leer iets nieuws. Het kan verfrissend zijn om een keer met iets anders bezig te zijn dan anders. Ik heb geen behoefte om me in te schrijven voor weer een cursus in de buurt (heb dat de afgelopen jaren al veelvuldig gedaan) maar er valt altijd wel wat te leren of uit te proberen. Zo heb ik me laatst opgegeven voor een online doodle class (deze was $ 10,-). Ik denk dat ik maar een paar uurtjes kwijt zal zijn aan de cursus, maar het is leuk om eens te doen.

Je kunt ook een gratis cursus bij de Open Universiteit volgen. Wanneer je lid bent van de bibliotheek kun je een gratis cursus van de Hema academie volgen (wat dacht je van de cursus DJ?).

5. Geef toe aan een guilty pleasure.  Kijk een hele serie uit. Ga de stad in en koop eindelijk die schoenen waarnaar je al dagen loopt te lonken. Eet chocolade. Luister ongegeneerd naar muziek waar je blij van wordt, ook al gaat het om de Backstreet Boys.
Zelf ben ik dol op oude, romantische films. Afgelopen week keek ik de eerste helft van Vertigo, een Amerikaanse film uit 1958. En ik hoop deze week tijd te vinden om de rest te kijken.

6. Ruim je huis op.  Een opgeruimd huis geeft een opgeruimd gevoel. Mijn huis is soms heel schoon en soms eh… wat minder schoon. Ooit ben ik op de Flyladymethode gestuit. Ik volg deze methode soms nog steeds. Wat ik hier zeker aan over heb gehouden is dat ik met een stopwatch opruim. In grote lijnen komt het er op neer dat je in blokken van 15 minuten opruimt. Heb je veel te doen, dan ruim je 3x15 minuten op en neem je daarna 15 minuten pauze. 

7. Ga op tijd naar bed. Dat vind ik best lastig. Ik sta ‘s morgens om 6.30 op en zou dus om 22.30 naar bed moeten. Maar meestal ga ik rond 23.30, soms nog later. Iedere ochtend neem ik me voor om die avond echt, echt op tijd naar bed te gaan, maar dat gebeurt zelden. En dat terwijl ik me met een beetje extra slaap zoveel beter voel. Ik wil hier dus beter op letten.

8. Fake a smile. Het schijnt echt te werken: gewoon je mondhoeken omhoog krullen, ook al ben je zo chagrijnig dat je net zo lief de hele dag op bed met de dekens over je hoofd zou willen liggen. Volgens onderzoeken word je echt vrolijk van het lachen, ook al is het in het begin nep. Je kunt ook eens lachyoga uitproberen.

HAHAHAHAHAHAHAHAHAHA!!!

9. Zing. Of leer de tekst van je favoriete liedje uit het hoofd zodat je lekker mee kan blèren. Ik ben zelf heel slecht in songteksten en weet er soms nogal bizarre ‘eigen’ teksten van te maken. Bovendien zing ik vals. Goed, misschien kan ik het zelf beter bij wat geneurie houden.

10. Doe iets voor een ander, zonder daar gelijk iets terug voor te willen. Het hoeft niet iets groots te zijn. Doe eens boodschappen voor een zieke buurvrouw, geef je vent een massage (haha, man zal vroeg of laat mijn blog bijlezen en me dan blij verrast aankijken. ‘Goh, krijg ik een massage?’), stuur een kaartje naar iemand die het niet verwacht. Je zult zien: instant geluksgevoel!

zondag 19 januari 2014

Boek: Wild–Cheryl Strayed

Als iemand tegen mij had gezegd dat ik helemaal weg zou zijn van een boek over een vrouw die een wandeltocht maakt, had ik het niet geloofd :) Maar het is toch echt zo. Ik las Wild van Cheryl Strayed en ik vond het zo’n heerlijk boek dat ik het in een ruk uitlas.

wild 3

Cheryls moeder krijgt een agressieve vorm kanker en vanaf het begin is duidelijk dat ze dit niet zal overleven. Wanneer haar moeder in het ziekenhuis belandt, waakt Cheryl iedere dag aan haar zijde. Haar zus komt maar een enkele keer kijken, haar broer kan ze om de een of andere reden niet te pakken krijgen. Cheryl besluit zelf haar broer te gaan zoeken. Ze keert samen met haar broer terug naar haar moeder, maar dan blijkt dat ze een dag te laat is: Cheryls moeder is overleden…

Na haar moeders dood voelt Cheryl zich verloren. Tot nu toe had ze best een stabiel huwelijk, maar ze besluit te scheiden. Ze glijdt af, begint met het gebruiken van drugs en gaat met met de verkeerde mensen om. En al die tijd drukt de eenzaamheid zwaar op haar. Ze weet niet wat ze met haar leven aan moet en heeft geen duidelijke toekomstplannen.

Dan besluit ze, nogal spontaan, om de Pacific Crest Trail te gaan lopen. Een voettocht van 1700 kilometer door een bergachtig gebied in het westen van Amerika. Een tocht langs heuveltoppen en bergketens, dwars door de sneeuw, nationale parken en wildernissen.

Cheryl gaat alleen en draagt daarbij een loeizware rugzak die ze al snel ´Monster´doopt. Ze komt er al snel achter dat ze helemaal niet goed voorbereid is op de tocht. Ze sjouwt veel te veel spullen met zich mee, er ontbreken dingen en ze heeft de zwaarte van de wandeltocht behoorlijk onderschat. Ze is alleen en daardoor op allerlei manieren kwetsbaar. Ze geniet van haar eenzaamheid, maar begrijpt ook dat ze op haar hoede moet zijn.

Cheryl krijgt te maken met beren en ratelslangen, kapotte schoenen, kou, hitte en ongemakken. Maar Cheryl verbaast zichzelf met haar doorzettingsvermogen. Terwijl sommige andere wandelaars afhaken, loopt zij iedere dag verder. Haar voeten zitten onder de blaren en ze kan zich soms dagen niet wassen (alleen al daarom zou ik niet geschikt voor een tocht als dit zijn). Soms overnacht ze in een dorpje. Wanneer ze daar medewandelaars ontmoet, ontstaat er al snel een hechte band. Er blijkt een heel subwereldje te zijn van Pacific Crest Trailwandelaars.

Tussen alle praktische zaken door, vertelt ze ook over de boeken die ze tijdens haar tocht leest (achterin het boek zit haar leeslijst) en over de herinneringen en gedachten die haar bezighouden. Ze is pijnlijk eerlijk over allerlei persoonlijke zaken. Ze onthult dingen over zichzelf die maakten dat ik haar niet altijd even aardig vond. Maar dat maakte niet uit. Ik bleef lezen. Door haar persoonlijke manier van schrijven, was het bijna alsof ik samen met Cheryl de trail liep. En daardoor was ik zo ontzettend teleurgesteld toen het boek uit was. Wat mij betreft had het boek een stuk dikker mogen zijn!

Cijfer: 9.2

donderdag 16 januari 2014

Wonderkat

Een week voor kerst dacht ik dat hij dood zou gaan: onze bejaarde kater van 21+. Hij lag ineens halfdood onder de kerstboom en at niet meer. In plaats  van om me vanaf drie uur te stalken voor zijn avondeten, lag hij maar te liggen. Zijn mooie rode vacht dof, zijn oogjes levenloos.

We hoopten dat hij een griepje had en dat hij vanzelf weer zou gaan eten. Maar dat gebeurde niet. Het leek wel alsof Bambam iedere dag zwakker werd. Alsof het leven langzaam maar zeker uit hem wegvloeide.

Ik deed een googlerondje en ontdekte dat oudere katten het vaak aan de nieren krijgen. Ook konden zijn symptomen wijzen op een ontsteking in zijn lichaam, las ik. Dan zou hij antibiotica moeten hebben.

Ik schrok toen ik las dat een kat maar heel kort zonder eten kan. In tegenstelling tot een hond, die wel een maand zonder eten kan, kan een kat na twee dagen al last van leververvetting krijgen.

Het was zaterdag, maar wij belden onmiddellijk dierenarts. We mochten gelijk komen. In de praktijk luisterde de dierenarts even naar ons, keek in Bambams bek en concludeerde dat hij daar een ontsteking had. ‘In laten slapen’, was haar conclusie. Was de kat jonger geweest, dan hadden ze onder narcose zijn paar laatste rotte tanden kunnen trekken, maar nu zou hij de narcose waarschijnlijk niet overleven. Bovendien zou het een behoorlijk dure operatie worden en aangezien het beestje al aan het einde was…

“Kan antibiotica helpen?” vroeg ik met mijn googlerondje in mijn achterhoofd.
”Misschien. Maar dan zal hij vast maar een kleine opleving hebben. Daarna gaat het alsnog mis,” was het antwoord.
Ik twijfelde. Man was resoluut. “De kat gaat mee terug naar huis, mét antibiotica. Bambam  verdient nog een laatste kans.”

De dagen die volgden waren niet gemakkelijk. De kerstvakantie was voorbij en man ging naar zijn werk. De kinderen naar school. En ik, ik zat nog steeds thuis met een bijna dode kat. Het leek niet veel beter met Bambam gaan. Hij had geen honger en hij zwabberde op zijn pootjes. Hubby en ik voerden hem gepureerd kattenvoer door het voorzichtig in zijn keel te duwen, zodat hij wel moest slikken. Water gaven we met een rietje.

bambam 3

Ik was bang dat Bambam, die 21jaar een geweldige huisgenootje is geweest, op een heel vervelende manier dood zou gaan. Dat hij een onnodig lange lijdensweg zou hebben omdat wij het vertikten om hem in te laten slapen. Maar man wilde per se de antibioticakuur afmaken. We hebben er woorden over gehad, dat mag je best weten, juist omdat we allebei het beste voor hem wilden.

Man had uiteindelijk gelijk. Gelukkig! Na zo’n anderhalve week, hoorde ik ineens hard gemiauw terwijl we zaten te eten. Bambam stond te bedelen om kip! Vanaf dat moment is hij langzaam maar zeker weer zijn oude zelf geworden.

Wij kunnen ons geluk niet op en dat valt te merken. Bambam hoeft tegenwoordig maar te miauwen of zijn eten wordt geserveerd. Hij mag op bed slapen, wordt als een prins rondgedragen, wordt gemasseerd en geaaid. We staan in de supermarkt urenlang op de dierenafdeling om de lekkerste seniormaaltijden voor hem te selecteren. We komen hem weer tegen op straat en staan dan hardop tegen hem te praten. We vertellen hem keer op keer dat we zo blij zijn dat hij nog leeft en niet in de koude grond ligt. Dat hij de beste kat van de wereld is en o, of hij misschien nog een stukje kip wil…
Onze verwende prins is weer teruggevallen op zijn oude trekjes. Hij loopt weer de hele dag te kletsen, wil zo´n honderd keer per dag in of uit het huis gelaten worden, slaapt dicht tegen zijn mattie hond L. aan en is geobsedeerd door zijn maaltijdschema ♥

Mijn conclusie? Dierenartsen zijn niet te vertrouwen en mijn kat is onsterfelijk. O, en heel heel soms heeft mijn man gelijk. Maar daar maken we geen gewoonte van ;)

dinsdag 14 januari 2014

Niet meer van deze tijd?

Een week lang ontvangen we gratis de krant. Hubby heeft dit via het een of ander aangevraagd, want net als ik kan hij gratis dingen zelden laten liggen.

Zaterdag kregen we de krant voor het eerst. Het gaf me echt een retrogevoel om de zaterdagkrant uit de brievenbus te halen! Ik nam me voor om hem later die dag te lezen, maar ergens wist ik wel beter. Toen we de vorige keer een soortgelijk gratis abonnementje hadden, heb ik de krant ook nauwelijks aangeraakt. En dat zou dit keer vast niet anders gaan.

Gelukkig nam Hubby de krant mee naar het bad. Zelf bladerde ik snel nog even de bijlage ´Vrouw´ door. Daphne Deckers heeft daar nog steeds een column in, ontdekte ik, en deze las ik zowaar even. Voor de rest heb ik de krant niet aangeraakt.

Maandag was er opnieuw een krant. Ik legde hem netjes naast mijn bord, tikte wat op mijn laptop en probeerde tussendoor plichtmatig een paar artikelen te lezen. Want het is toch zonde van het papier wanneer zo´n krant helemaal niet gelezen wordt. Maar voordat ik het in de gaten had, was ik de krant ik alweer vergeten. Ik was drukdoende met een bitchfight via de mail met iemand van Marktplaats, het checken van Twitter en het lezen van de online krant.

Ik wist het eigenlijk al: een papieren krant is niet meer aan mij besteed. Ik kan niet zeggen dat ik er de tijd niet voor heb, want ik neem ook de tijd om een boek te lezen of een tv-programma te kijken. Ik ben gewoon niet meer gewend om de papieren krant te lezen. Net zoals veel andere mensen ‘scan’ ik de digitale krant. Klik ik door op artikelen die me interesseren en laat ik de rest liggen. Het is een ontwikkeling waar ik mee kan leven.

Waar ik wel heel bang voor ben is dat de bibliotheken langzaam maar zeker zullen verdwijnen. Ik merk aan mezelf dat ik er minder leen dan vroeger. Ik heb een e-reader en die staat vol met boeken die ik nog niet gelezen heb, dus de ‘honger’ naar papieren boeken is wat minder. Dit jaar heb ik dan ook voor het eerst overwogen mijn abonnement op de bibliotheek op te zeggen. Ik kon het echter niet over mijn hart verkrijgen, want ik kom echt graag in de bibliotheek. Ik leen er informatieve boeken en soms gewone boeken omdat ik het nog steeds fijn vind om een echt boek in mijn hand te houden. Ook vind ik het heerlijk om tussen de volgepropte boekenkasten door te struinen. Overal waar ik kijk boeken en mensen die boeken lezen. Veel blijer kun je me niet maken :) De bibliotheek zal ik voorlopig dus zeker blijven bezoeken.

collage library

En hoe zit het met jou? Lees jij nog de papieren krant? En ben je nog lid van de bibliotheek?

zaterdag 11 januari 2014

Boek: Toen ik je zag – Isa Hoes

Ik doe graag meerdere dingen tegelijk.

- Tv kijken en sporten
- Breien en tv kijken
- Badderen en lezen

En nu kwam ik dus op het lumineuze idee om wat luisterboeken op mijn telefoon te zetten, zodat ik ook kan

- Wandelen met hond L. en naar een boek luisteren
- Koken en naar een boek luisteren
- De was doen en naar een boek luisteren
- Stofzuigen en naar een boek luisteren
- Fietsen en naar een boek luisteren

Geniaal, al zeg ik het zelf! Kom maar op met de boeken in 2014!

Het eerste boek dat ik luisterde was ‘Toen ik je zag’ van Isa Hoes. Ik heb hier en daar al een review van dit boek gelezen en de kritiek die ik tegen kwam was dat Isa met dit boek niet diep genoeg gaat. Dat ze allerlei werkzaamheden van haar en Antonie opsomt, maar dat ze wat het de aangrijpende gebeurtenissen in haar leven aangaat, wat aan de oppervlakte blijft.

toen ik je zag collage

Ik had dit gevoel bij dit boek dus helemaal niet! Om eerlijk te zijn was ik best aangeslagen door het boek. Dat komt misschien ook doordat ik destijds behoorlijk onder de indruk  was van Antonie´s zelfmoord. Maar het feit dat het boek ingesproken is door Isa zelf, maakt het ook een stuk persoonlijker.

In het begin beschrijft ze het gewone dagelijks leven, maar daarbij wordt het karakter van Antonie langzaam uitgetekend. Het laatste deel van het boek is een stuk heftiger. Hierin lees je dat Antonie zich steeds meer terugtrekt en dat hij zich steeds meer losmaakt van zijn gezin. Terwijl de zon buiten schijnt en het gezin van alles onderneemt, verstopt hij zich in bed onder de dekens. Op andere dagen lijkt hij juist overmatig veel energie te hebben en blijft hij hele nachten op. Nachten waarop hij twittert tot hij er bij neer valt.

Langzaam maar zeker wordt duidelijk dat Antonie niet zomaar wat somber is, maar dat hij zwaar depressief is en hulp nodig heeft. Als Antonie een zelfmoordpoging doet, is Isa diep geschokt, maar tegelijkertijd is ze niet eens zo verrast. Ze beseft dat er nu echt iets moet gebeuren en sleept Antonie mee naar een psychiater die hen weer door verwijst naar de crisisdienst. Maar eigenlijk… eigenlijk is het al te laat. Want een paar weken later kiest Antonie er alsnog voor zichzelf van het leven te beroven.

Ik weet hoever depressie kan gaan, maar jee, hoe kun je ook maar zelfmoord overwegen wanneer je kinderen hebt. Ik kan me daar echt niets voorstellen en ik kan er niets aan doen dat ik Antonie diep in mijn hart behoorlijk egoïstisch vind omdat hij zijn kinderen achter heeft gelaten. Maar tegelijk begrijp ik dat dit maar al te gemakkelijk oordelen is. Depressie is een ziekte dat je totale denken kan overnemen, dat is wat in dit boek wel duidelijk wordt.

Het cijfer dat ik dit boek geef: een 8.

Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...