maandag 11 november 2013

De magie van de liefde

Toen ik op de basisschool zat, logeerde ik heel regelmatig bij mijn opa en oma, de ouders van mijn moeder. Er was nog een andere opa en oma, maar daar had ik niet zo’n goed contact mee. Die andere opa en oma waren de ouders van mijn stiefvader en dus eigenlijk mijn stiefopa en stiefoma.

De aanduiding ‘stief’, daar heb ik niet zoveel mee, maar wat die opa en oma betrof, dekte het woord de lading perfect. Ze waren koud, strengchristelijk, afstandelijk en voor mij eigenlijk best angstaanjagend. Die ene keer dat ik bij ze logeerde, was niet bepaald een succes.

Het was zaterdagavond en we keken een goochelshow. Een man deed een ingewikkelde truc met een hoed en allerlei voorwerpen. Het zag er interessant uit, maar zelfs als tienjarige begreep ik dat het niets met magie te maken had, eerder met slim bedachte trucjes en veel oefenen. Toen ik daar even over na had gedacht, zei ik: “Dat kan ik ook. Als ik weet hoe het moet.”

Stiefoma en -opa wisselden een blik dat zei: ‘Heb je dat kind ook weer.’ Opa zei: "Als je zo goed weet hoe het moet, doe het dan even voor.”
”Neehee,” antwoordde ik geduldig. “Ik zei dat ik het zou kunnen als ik zou weten hoe het moet. Maar ik weet het niet.”
“Maar dóe het dan!” riep stiefoma bozig. “Doe het dan maar gelijk!”

Ik hield maar wijselijk mijn mond. Mijn andere oma had me onmiddellijk begrepen, maar deze twee hadden net zo goed van een andere planeet kunnen komen.

Er kwam een volgende truc. Een truc met kranten die omgetoverd werden tot bomen. Mijn wangen begonnen te gloeien van opwinding, want die truc kon ik echt! “Dit kan ik ook!” zei ik blij.

Stiefoma en -opa hieven hun ogen ten hemel. “Doe het dan, als je het zo goed weet.” Vastberaden werd er een krant en een schaar tevoorschijn gehaald en grimmig werd me dit overhandigd. En zo kwam het dat ik even later op mijn knieën op het ruwe tapijt zat. Een paar kranten voor me uitgespreid en de schaar in de aanslag. Twee paar priemende ogen op me gericht en beginnende zweetdruppeltjes op mijn voorhoofd.

Natuurlijk lukte het me. Het was een aloud trucje wat ik deed.

Maar denk maar niet dat ik een glimlachje aan mijn strenge grootouders wist te ontlokken.  En denk maar niet dat ik er een voldaan gevoel aan over hield. Mijn stiefgrootouders geloofden al zo en zo niet in me, of ik het nou goed of fout deed. En dat terwijl mijn andere grootouders nog zouden applaudisseren wanneer ik twee aardappels met satéprikkers aan elkaar zou bevestigen en dit als groot kunstwerk zou presenteren.

Als tienjarig meisje voelde ik dit verschil haarfijn aan. Alles wat ik die avond nodig had was iemand die in me geloofde en iemand die onvoorwaardelijk van me hield. Want dat heerlijke gevoel, daar kan geen magie tegenop.

11 opmerkingen:

  1. Mooi verhaal. En ik weet er alles van, van dat gevoel. Ik heb dat ook enorm gemist vroeger. Gelukkig haal ik nu de schade weer een beetje in, met Vlam.

    BeantwoordenVerwijderen
  2. Ach Regina, dat heb je mooi geschreven. Mijn hart gaat uit naar jou als 10-jarig meisje. Wat zijn er toch onhebbelijke wezens op deze aardbol. Je moet achteraf maar blij zijn dat jullie geen normaal contact hadden. Dat was niet voor niets. Ik wens je nog heel veel (liefdes)magie!

    BeantwoordenVerwijderen
  3. Jammer dat je als klein meisje al haarfijn aanvoelde hoe je (stief) opa en oma erover dachten en dat ze niet enthousiast konden reageren. Ik heb zelf maar 1 oma gehad (rest was al overleden voordat ik er was) en dat was ook absoluut geen warm persoon. Als ik dan zie hoe mijn ouders met hun kleinkinderen omgaan, geweldig! Vol energie en (bijna) niks is te gek, m'n ouders genieten er zelf ook enorm van. Vind het wel eens jammer dat ik dat vroeger zelf niet heb gehad...

    BeantwoordenVerwijderen
  4. Jammer dat sommige mensen geen warme personen zijn. Dat maakt het leven zoveel leuker! Mooi verhaal.

    BeantwoordenVerwijderen
  5. Wat jammer dat ze zo kil waren. Ze hebben veel gemist.

    BeantwoordenVerwijderen
  6. kan filmpje weer niet zien.. en ik had ook zo'n soort opa en oma, maar daar hoefde ik gelukkig nooit te logeren. volgens mij heeft geen van hun 40 kleinkinderen daar ooit gelogeerd.. bij mijn andere opa en oma woonde ik soms bekant ^^

    BeantwoordenVerwijderen
  7. Ach wat prachtig geschreven dit! Mijn opa en oma waren net zo. Zo koud, kil en afstandelijk. Brrrrr... Heb er nu eigenlijk helemaal geen contact meer mee.

    BeantwoordenVerwijderen
  8. Heel leuk geschreven en een dikke knuffel en staande ovatie aan het kleine meisje van toen. ;)

    BeantwoordenVerwijderen
  9. Och jeetje. Ik ben zo blij dat mijn Opa en Oma zo anders waren... Zo liefdevol! Ik voelde me altijd heel erg welkom...
    Alsnog een dik verdiend applaus!!

    BeantwoordenVerwijderen
  10. Wat een akelige, koude kille mensen zijn er toch. Bah. Zo doe je gewoon niet tegen een kind. Sommige mensen verdienen geen kinderen en kleinkinderen. Ze verdienen een dor, saai leven.

    BeantwoordenVerwijderen

Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...