dinsdag 6 augustus 2013

Donald Duck

Oudste slaapt op zolder. Tot nu toe had hij vloerbedekking. Nu er weer iets anders op de vloer moest komen, koos hij voor laminaat. Hubby is erg handig in laminaat leggen, dus  dit was in 1 dag gelegd (met wat hulp van oudste en jongste).

Natuurlijk moest alles vooraf uit de kamer en daarna moest alles er weer in. Een goede gelegenheid om alles nog eens goed te bekijken en de nodige dingen weg te doen. Eigenlijk was dit een zoveelste opruimronde naar de volwassenheid en stiekem, heel stiekem, bloedde mijn moederhart. Eerder gingen de Lego, Powerrangers en Transformers er al uit. En dat leek echt nog niet zo lang geleden. Maar nu mochten zelfs de knuffels, die netjes in een kist lagen opgesloten, niet meer blijven. Na een korte aarzeling zei oudste dat ook de Donald Duck boekjes mochten gaan.

Tja, wat moet je met stapels en stapels Donald Duck boekjes wanneer je zestien bent? Het houdt een keer op, niet? Ik bedacht vrolijk dat ik ze op Marktplaats zou zetten. Misschien zou ik er nog wel wat aan kunnen verdienen, want sommige boekjes waren zo’n 35 jaar oud. In een visioen zag ik de opgewonden emails van verzamelaars. De ene verzamelaar bood me nog meer dan de ander. Het was iets later dan gepland, maar eindelijk zouden we binnenlopen!

Ik besloot de boekjes eerst te sorteren. Alle pockets bij elkaar, de vakantieboeken, de dubbeldikke… Ah, een Kerstvakantieboek! Blijft toch leuk, die boekjes. Ik kan me goed herinneren dat ik als kind ook helemaal op kon gaan in de Donald Duck. Ik was vooral geïntrigeerd door Guus Geluk. Het leek me geweldig om gewoon altijd geluk te hebben. Al moet ik zeggen dat ik ook dol was op onhandige, gekke Goofy.

De brievenrubriek werd ook altijd met grote aandacht gelezen. Ik kon vooral niet begrijpen dat er echt kinderen waren die de moeite namen een brief naar de Donald Duck te schrijven. Nog steeds denk ik dat de brieven gewoon niet echt kunnen zijn ;)

Terwijl ik stapeltjes maakte, werd ik steeds vrolijker. De Donald Duck staat ook voor vrolijkheid. Het is een grote, onschuldige wereld. Een wereld zonder oorlog. Een wereld zonder politiek. Ja, er is een burgemeester, maar daar houdt het dan ook wel mee op. Kinderen gaan naar scouting of schudden hun spaarpot leeg om voor een dubbeltje een ijsje te kopen. De enige slechte mensen zijn De Zware Jongens (of ménsen…wat zijn het, honden?), maar ach, die doen niet veel meer dan met een zak over de schouder rondrennen en plannen beramen die stuk voor stuk mislukken.

Ineens drong het tot me door: ik wilde de boekjes helemaal niet kwijt. Ik wilde ze gewoon houden!  “Goed plan,” zei Hubby verheugd toen ik dit met hem overlegde. “Ik had ze nog niet allemaal uit.”

Dus nu staan er een paar kratten Donald Duckjes op de overloop. Normaal gesproken gooi ik alles met het grootste gemak weg, maar van deze boekjes kon ik geen afscheid nemen. Ik baal er niet van, o nee, ik ben juist intens tevreden. Ergens in mijn hoofd heeft zich een plannetje genesteld. Het plan is om me een dag volledig over te geven aan het lezen van de boekjes. Ik, onder een parasol in de tuin, met stapels Donald Duck boekjes. Een hele dag lezen over Donald, Guus Geluk, de neefjes, Dagobert Duck en Goofy. En voor het extra nostalgische gevoel met een glas limonadesiroop binnen handbereik.

Klinkt als de volmaakte guilty pleasure :)

7 opmerkingen:

  1. Haha fijn dat ze nog even mogen blijven!

    BeantwoordenVerwijderen
  2. Bij m'n ouders op zolder liggen ook nog een paar mappen met Donald Duckies. M'n broer en ik hebben ze altijd gelezen en nu leest Jessy ze weer :-) Inderdaad zonde om weg te doen!

    BeantwoordenVerwijderen
  3. haha. Ja daar zou je je inderdaad gewoon aan over moeten geven.
    Vriendlief heeft zo een complete boekenkast gevuld met alle Kuifjes, Guus Flater en Suske en Wiskes. Ik lees ze niet maar voor hem is het jeugdsentiment :)

    BeantwoordenVerwijderen
  4. Haha herkenbaar! Hier ook Donald Duck in da house. Wij hadden de Donald Duck vroeger thuis ook, op woensdagmiddag kwam 'ie altijd. En dan hadden mijn broers en ik altijd ruzie over wie hem het eerst mocht lezen. En heu ... *bloos* ... ik heb ook wel eens een brief aan donzige Donald geschreven (niet verder vertellen hè?) ;-)

    BeantwoordenVerwijderen
  5. Noooooit wegdoen! Haha. En nu komt nog een bekentenis: Ik heb ook wel naar Donald geschreven en niet alleen naar hém. Ook naar Pim Pen van de Okkie. Bloos*

    BeantwoordenVerwijderen
  6. Zoiets moet je nooit weggooien. Hier nog een boel oude Suskes en Wiskes. En ook nog heel oude Arendsogen.

    BeantwoordenVerwijderen
  7. hahaha zit er hier een verlekkerd mee te kijken.. gék op duckies! en een collega van z'n vader ook nog, dus tja, leeftijd.. mss nu even, want stoer hoor, 16, maar wie weet is 'ie over een paar jaar blij dat mama ze niet weg had gegooid ^^

    BeantwoordenVerwijderen

Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...