woensdag 10 juli 2013

Vandaag ben ik zo vrolijk, zo vrolijk…

 

Ik wist als kind niet anders dan dat mijn moeder altijd overspannen en/of depressief was. Ik ben dan ook voor een groot deel door mijn oma opgevangen. Mijn oma was wél vrolijk en energiek. Ze ondernam allerlei dingen met me. Daarbij gaf ze me alle liefde, en meer, die ik niet van mijn moeder kreeg. Als kind bedacht ik dat mijn moeder wel een heel leuke jeugd gehad moest hebben, met een moeder die altijd zo vrolijk was.

Volgens mijn moeder was dat niet zo. Ze vertelde me dat ze zelf ook geen beste jeugd had gehad omdat oma vroeger óók depressief was. Maar op de een of andere manier had ze zich daar op latere leeftijd aan weten te ontworstelen.

Depressie kán erfelijk zijn en ik heb me regelmatig afgevraagd of ik er wat van mee heb gekregen. Soms twijfel ik, maar uiteindelijk denk ik van niet. Door mijn moeder heb ik depressie van dichtbij meegemaakt en ik weet dat het niets te maken heeft met je een paar dagen niet fijn voelen. Depressie is allesverlammend en zet je leven stil. En een ander kan je er niet even uitpraten, want het zit diep in je. Op dat moment is het wie je bent. Ik ben zelf iemand die altijd nog wel ergens licht ziet. En zeker gelooft in mijn eigen kracht om ergens weer uit te komen.

Ik heb mensen zich wel eens horen afvragen of het tegenovergestelde van depressie ook bestaat. Zijn er mensen die bijna alles positief inzien? Bij wie de wereld altijd een gouden glans heeft, met rondhuppelende roze konijntjes en een zon die altijd schijnt? Het antwoord is ‘ja’! Mijn jongste is namelijk zo. Jongste dartelt door het leven met een vrolijkheid waar ik alleen maar van kan dromen. Als iemand iets vervelends tegen hem zegt, hoort hij alleen maar het positieve. Als hem iets naars overkomt, vergeet hij het direct weer. Doordat hij zo denkt, is zijn leven daadwerkelijk een groot feest, vol vrienden (wie wil er nou niet in de buurt zijn van iemand die altijd fantastische plannen en vrolijke verhalen heeft?), uitstapjes en leuke bezigheden. Niets mis mee, zou je denken, maar soms merk ik echt dat hij een behoorlijk stuk van de realiteit afzit. Dan moet ik hem even streng bij de les houden. En zelfs dan wil het niet altijd tot hem doordringen.

Wat is het probleem, zou je denken, wanneer hij het zelf niet als een probleem ziet? Het punt is dat hij ook nog iets van een toekomst moet opbouwen. En dan moet je hard werken. Je moet met kritiek om kunnen gaan. Je moet weten dat niet iedereen het altijd goed met je voor heeft. En je moet weten dat nare dingen niet vanzelf weggaan, maar dat je soms keihard je best moet doen om iets in goede banen te leiden. Allemaal vaardigheden die hij nog niet echt onder de knie heeft.

Dus het lijkt vreemd, maar soms maak ik me zorgen om jongste omdat hij té vrolijk, positief en onbezorgd is. Want ja, ook dát bestaat dus. Maar ik moet toegeven: ergens ben ik ook wel jaloers op hem. Want wat moet het heerlijk zijn om in een soort teletubbieland te vertoeven, met een eeuwige blauwe lucht en waar iedereen even vriendelijk is.

{dag 16 van dertig dagen bloggen}

9 opmerkingen:

  1. Kan me wel iets voorstellen dat je je zorgen maakt ja. Het is anno nu wel heel handig als je iets weerbaar bent, niet te naïef en ook wel eens serieus een vraagteken ergens bij zet. Helaas.

    BeantwoordenVerwijderen
  2. toch liever zo dan andersom. een depressief kind lijkt me echt zo vreselijk. wel apart dat je moeder en je oma dat beiden hadden op jongere leeftijd, maar fijn dat je oma alsnog voor je kon zorgen en nog fijner dat jij er geen last van hebt!

    BeantwoordenVerwijderen
  3. Hmm ja, het lijkt me soms wel heerlijk om zó onbezorgd te zijn :) Maar het komt vast goed met hem!
    Depressie, ik ken het helaas. Hopelijk was het eenmalig! Fijn dat jij het niet hebt geërfd!

    BeantwoordenVerwijderen
  4. Aan de ene kant mooi dat je jongste zoon alles zo positief en het beste in een mens ziet. Maar dat is helaas niet altijd de realiteit.. en daar moet hij misschien toch weerbaar voor worden gemaakt. Hoe jammer dat eigenlijk ook is.

    Mijn vader is manisch-depressief en gelukkig heeft hij al jaren medicijnen en gaat het goed met hem. Maar ik heb hierdoor ook depressies en manie van dichtbij meegemaakt :( Kan me best voorstellen dat jij je soms zorgen maakt, door je oma en moeder.

    BeantwoordenVerwijderen
  5. Tja ieder voordeel heb z'n nadeel zou Cruijff zeggen..
    Nu ik wat ouder ben, zou ik er voor teken hoor!! Teletubbieland en eeuwige zon!!

    BeantwoordenVerwijderen
  6. mooi je blog zo. Gelukkig heb je de andere foto's wel zo gelaten. Die linkerfoto spreekt me heel erg aan.
    Altijd overal de zonzijde van zien dat lijkt me ook wel heerlijk.

    BeantwoordenVerwijderen
  7. wéér vergeten te zeggen wie ik ben: botervliegje. Volgende keer maar weer netjes inloggen :0)

    BeantwoordenVerwijderen
    Reacties
    1. Ach, ik zag 'Anoniem' staan er nam al aan dat jij het was. Dus dat werkt ook :)

      Verwijderen
  8. Een depressie heeft ook niets te maken met je eventjes niet fijn voelen, het is iets wat in je hoofd zit (in een bepaald gedeelte van je hersenen). Gelukkig is het nu minder taboe dan een aantal jaren geleden en zijn er betere medicijnen voor.
    Ik begrijp wel je zorgen over jongste, ik heb exact hetzelfde met mijn oudste. Die 'tralalaat' door het leven en ziet nooit geen beren op de weg. Donkere wolken? Nee hoor, alleen maar roze. Ook ik ben heel blij dat hij zo in elkaar steekt (heeft 'ie niet van mij) en tot nu toe gaat het hem voor de wind. Maar wat als er flinke tegenwind komt?

    BeantwoordenVerwijderen

Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...