zondag 30 juni 2013

Gestrand

Afgelopen week las ik Gestrand van Tracey Garvis Graves. Gestrand is een zomerse roman dat zich voor een groot deel op een tropisch eiland afspeelt.

Het verhaal gaat over TJ en Anna. T.J. is een onbezorgde zestienjarige knul. Anna is zijn dertigjarige bijlesjuf. TJ gaat met zijn familie op vakantie naar Malediven. Hij heeft geen zin om met zijn ouders te reizen en vraagt aan hen of hij, net als zijn bijlesjuf, later mag komen. Zijn ouders gaan hiermee akkoord en zo komt het dat T.J. samen met Anna naar de Malediven reist. Het laatste stukje reizen ze met een watervliegtuig en Anna en T.J. zijn de enige passagiers.

Mick, de piloot, wordt tijdens de vlucht onwel en ze storten in de Indische oceaan. De piloot verdwijnt in de golven, maar T.J. en Anna spoelen aan op een klein onbewoond eilandje. In het begin denken ze dat ze wel snel opgepikt zullen worden. Wanneer de dagen een voor een voorbij gaan, beseffen ze dat hun avontuur wel eens heel lang kan gaan duren en gaan ze in overlevingsmodus.

Hoewel het boek heerlijk wegleest, valt er naar mijn mening ook heel wat op aan te merken. Soms is het zo simplistisch geschreven dat het gewoon irritant is. Veel dialogen als: “Zullen we gaan zwemmen?” “Oké.” Maar vooral ook een verhaal waar niet al te ver over nagedacht is. Het gaat allemaal tè eenvoudig en er zijn tè weinig heftige emoties, waarvan je wel zou denken dat de hoofdpersonen die zouden moeten hebben. Wanneer bijvoorbeeld het door haaien aangevreten lijf van de piloot wordt gevonden en zij deze moeten begraven, wordt daar maar een paar woorden aan vuil gemaakt. Daarna hebben T.J. en Anna het er nooit meer over. Ze vissen, vangen kippen, zwemmen met dolfijnen, eten kokosnoten en hebben eigenlijk stiekem best een prima leven. Op één bladzijde wipt de schrijfster van Kerst naar mei. En voordat je het weet zitten ze alweer een maand op het eiland.

Toch moet ik de schrijfster enige credits geven, want ik bleef wél doorlezen. Waarschijnlijk door een combinatie van de toegankelijke schrijfstijl en de adembenemende setting. Ik moet wel zeggen dat mijn aandacht snel verslapte vanaf het moment dat het stel van het eiland was gered. Het verhaal moddert na hun terugkeer naar de bewoonde wereld nog even door en dat deel van het verhaal voelde nogal overbodig aan.

Het boek deed me al met al erg aan de film The Blue Lagoon denken. Heel origineel is het verhaal dus niet, maar het is zeker wel een boek dat zich goed laat lezen ergens op een strand of in het vliegtuig op weg naar je vakantiebestemming!

drie sterren

{dag 6 van dertig dagen bloggen}

4 opmerkingen:

  1. er zijn van die boeken die niet hoogstaand zijn maar wel lekker weg lezen.

    BeantwoordenVerwijderen
  2. Kiend! Wat een blogtempo! Die uitdaging ga je volgens mij wel redden.
    Wel een leuk idee van die schilderijtjes trouwens. Als het met die moods niet lukt, kun je er altijd nog de boodschappen op schrijven hahaha!
    Gefeliciteerd ook met zoonlief, wat een kerel al hè? Hopelijk gaat het hem bevallen op de creatieve opleiding.
    Enne, ik ben ook geen echte Martha, maar ik hou wel van een schoon en opgeruimd huis. Helaas niemand die dat voor mij wil doen, dus eigenlijk ben ik slachtoffer van mijn eigen behoeften ...
    Als ik aan Hema denk dan denk ik aan rookworst, niet aan loungen. En de stem van Anneke Blok is ook écht Hema ;-)
    Ach, The Blue Lagoon. Dat was destijds een leuke romantische film, maar inhoudelijk ging het nergens over. Net zoals dit boek waarschijnlijk ;-)

    BeantwoordenVerwijderen
  3. Ik denk niet dat ik dit boek ga lezen. ;-)

    BeantwoordenVerwijderen
  4. Hmm, denk dat niet dit een boek voor mij is. Hou van wat meer spanning of humor ;-)

    BeantwoordenVerwijderen

Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...