zondag 30 juni 2013

Gestrand

Afgelopen week las ik Gestrand van Tracey Garvis Graves. Gestrand is een zomerse roman dat zich voor een groot deel op een tropisch eiland afspeelt.

Het verhaal gaat over TJ en Anna. T.J. is een onbezorgde zestienjarige knul. Anna is zijn dertigjarige bijlesjuf. TJ gaat met zijn familie op vakantie naar Malediven. Hij heeft geen zin om met zijn ouders te reizen en vraagt aan hen of hij, net als zijn bijlesjuf, later mag komen. Zijn ouders gaan hiermee akkoord en zo komt het dat T.J. samen met Anna naar de Malediven reist. Het laatste stukje reizen ze met een watervliegtuig en Anna en T.J. zijn de enige passagiers.

Mick, de piloot, wordt tijdens de vlucht onwel en ze storten in de Indische oceaan. De piloot verdwijnt in de golven, maar T.J. en Anna spoelen aan op een klein onbewoond eilandje. In het begin denken ze dat ze wel snel opgepikt zullen worden. Wanneer de dagen een voor een voorbij gaan, beseffen ze dat hun avontuur wel eens heel lang kan gaan duren en gaan ze in overlevingsmodus.

Hoewel het boek heerlijk wegleest, valt er naar mijn mening ook heel wat op aan te merken. Soms is het zo simplistisch geschreven dat het gewoon irritant is. Veel dialogen als: “Zullen we gaan zwemmen?” “Oké.” Maar vooral ook een verhaal waar niet al te ver over nagedacht is. Het gaat allemaal tè eenvoudig en er zijn tè weinig heftige emoties, waarvan je wel zou denken dat de hoofdpersonen die zouden moeten hebben. Wanneer bijvoorbeeld het door haaien aangevreten lijf van de piloot wordt gevonden en zij deze moeten begraven, wordt daar maar een paar woorden aan vuil gemaakt. Daarna hebben T.J. en Anna het er nooit meer over. Ze vissen, vangen kippen, zwemmen met dolfijnen, eten kokosnoten en hebben eigenlijk stiekem best een prima leven. Op één bladzijde wipt de schrijfster van Kerst naar mei. En voordat je het weet zitten ze alweer een maand op het eiland.

Toch moet ik de schrijfster enige credits geven, want ik bleef wél doorlezen. Waarschijnlijk door een combinatie van de toegankelijke schrijfstijl en de adembenemende setting. Ik moet wel zeggen dat mijn aandacht snel verslapte vanaf het moment dat het stel van het eiland was gered. Het verhaal moddert na hun terugkeer naar de bewoonde wereld nog even door en dat deel van het verhaal voelde nogal overbodig aan.

Het boek deed me al met al erg aan de film The Blue Lagoon denken. Heel origineel is het verhaal dus niet, maar het is zeker wel een boek dat zich goed laat lezen ergens op een strand of in het vliegtuig op weg naar je vakantiebestemming!

drie sterren

{dag 6 van dertig dagen bloggen}

zaterdag 29 juni 2013

Hema

Ik vind de Hema geweldig en als ik andere mensen zo hoor, ben ik lang niet de enige fan. De Hema hoort een beetje bij onze cultuur. Ik kan me nog herinneren dat ik als klein meisje aan de hand van mijn oma de Hema inging. Zij woonde vlak in de buurt en ging er bijna dagelijks naar toe. Ik kon me dan verheugen op de warme, halve rookworst. Ook vond ik het altijd prachtig dat oma haar flesje eau de cologne daar bijvulde en dat ik mijn eigen miniflesje kreeg.

De Hema roept nostalgische gevoelens bij me op. De winkels zijn in de loop van de jaren wel wat veranderd, maar nog steeds vind ik dat ze leuke spulletjes hebben!

Laatst keek ik de documentaire ‘Het geheim van de Hema’ en eigenlijk was ik aan het einde daarvan in shock. Want wat blijkt? De Hema is in Britse handen! Het hoofdkantoor zit nota bene in Shanghai!  Bovendien is de Hema in deze roerige tijden commerciëler dan ooit. Tijdens het maken van de documentaire hadden ze al vestigingen in België en Duitsland en waren ze druk bezig de ene na de andere vestiging in Frankrijk te openen. De Franse versie is hipper dan de gezellige Hema’s in Nederland. Ze draaien er loungemuziek en… oh, dit is écht erg… ze verkopen er geen rookworst! Laat staan tompouces en Jip en Janneke laarsjes…

In de documentaire vertelden ze dat ze in korte tijd van 265 naar 605 vestigingen door heel Europa waren gegaan. En dat was nog niet voldoende. O nee, ze waren ook druk bezig met het bestuderen van de mogelijkheden in China. Hema moest over de hele wereld komen! In Spanje (volgens mij hebben ze daar nu al Hema’s), Italië en uiteindelijk misschien zelfs wel in Amerika en Australië.

Ik snap het ergens wel. Een bedrijf moet groeien. Of zoals een topman van de Hema vertelde: “In deze tijden van crisis, moet je heel hard rennen om stil te blijven staan. En als je dat doet, doe je het heel goed.” Dat de Hema zo hard zijn best doet om tegenover de vele concurrenten overeind te blijven, heeft voor mij natuurlijk ook een voordeel. Zolang ze niet over de kop gaan, kan ik nog steeds op de fiets stappen om mijn dingetjes bij de Hema hier in de stad te halen.

Toch voelt het een beetje als de zoveelste illusie. Hema was van óns. Hema was een winkelconcept die alleen een Nederlander snapte. De Hema moet niet openlijk hip zijn, maar stiekem. ZONDER LOUNGEMUZIEK! En het moet er ruiken naar warme rookworst!

De documentaire over de Hema kun je hier bekijken.

{dag 5 van dertig dagen bloggen}

vrijdag 28 juni 2013

Ik ben geen Martha

Het huishouden gaat me niet als vanzelf af. Natuurlijk, iedereen zal moeite moeten doen om de boel een beetje op orde te houden, maar de een is van nature netter en opgeruimder dan de ander. Helaas ben ik een rommelkont. En hoe graag ik de boel ook opgeruimd en strak georganiseerd wil hebben… helemaal lukt dit nooit!

Ik ben er wel achter gekomen dat chaos in mijn hoofd vaak gelijk staat aan chaos in het huis. Is het in mijn hoofd een rommeltje, dan lukt het me vaak niet om alles opgeruimd en netjes te houden. Heb ik het gevoel dat ik mijn leven onder controle heb, dan is mijn huis spik en span (dit gebeurt helaas niet zo vaak als ik zou willen). Wanneer het een chaos is in mijn hoofd, gedij ik in een nette omgeving, maar juist dan lukt het me niet om die omgeving zo georganiseerd te houden als ik wil. Lekker tegenstrijdig, hè?

Ik ben graag in de buurt van mensen die supergeorganiseerd zijn. Op de een of andere manier heeft dat zijn weerslag op mij en word ik daar kalm van. Ook kijk ook graag op sites die over het huishouden of organiseren gaan. Regelmatig pik ik daar ook daadwerkelijk wat van op. Zo heb ik me eens verdiept in het vouwen van wasgoed (haha, ik moet er zelf om lachen). Vouwen is vouwen, zou je denken, maar sommige mensen maken er een soort wiskunde van. En ik… ik kijk met een diepe zucht naar dit soort filmpjes en word weer helemaal Zen. En als het me dan lukt om iets op die speciale manier te vouwen, heb ik in ieder geval weer een heel klein stukje van mijn leven onder controle.

Mijn handdoeken vouw ik niet zomaar. Nee, ik vouw ze zoals de dame in het volgende filmpje. gênant 

 

En tadaaaaa! Ik kan echt genieten van zo’n perfect stapeltje handdoeken in de badkamer.

Oh, en dan is er ook een manier om hoeslakens met elastiek te vouwen. Na het zien van dit filmpje vouw ik ze altijd op deze bepaalde manier. Het lijkt in het filmpje ingewikkeld, maar het is echt heel gemakkelijk.

Zo, het leven is weer een klein stukje gemakkelijker geworden. En zo heb ik het graag!

{dag 4 van dertig dagen bloggen}

donderdag 27 juni 2013

Trots!

Oudste heeft vandaag zijn diploma gekregen en wij, zijn ouders, zijn apetrots! En nu gaat hij verder met het volgende hoofdstuk. Oudste heeft gekozen voor een creatieve opleiding. Na een paar intakedagen, het samenstellen van een portfolio en het maken van opdrachten is hij aangenomen voor de opleiding van zijn keuze. Het wordt de opleiding ´animatie en audiovisuele vormgeving´en hij heeft er ontzettend veel zin in.

Maar nu eerst nog even nagenieten van het succes dat hij al heeft behaald! Heeft hij goed gedaan, toch? Goed, ik ben even weg, wat traantjes wegpinken. Want eh, het ventje is nu toch wel groot geworden, hoor. ♥

 

{dag 3 van dertig dagen bloggen}

woensdag 26 juni 2013

Schilderijtjes

Ik had nog steeds lijstjes liggen. Hier heb ik er al een behoorlijk aantal opgehangen, maar nog steeds had ik lijstjes over. En trouwens, ook genoeg plaatsen in huis die best wat opgefleurd mochten worden.

Ik wil niet alleen maar foto´s ophangen, dus ik heb even rondgekeken wat ik nog meer had liggen. En wat vond ik? Een stukje schoolbordbehang! En daar kon ik wel wat mee!

Het stukje behang kocht ik ooit op Ebay, maar je zou het kartonnetje dat achter het glas zit ook kunnen beschilderen. Bijvoorbeeld met schoolbordverf van de Hema.

Achter het behang zat ruitjespapier, dus het was wel heel gemakkelijk op maat knippen.

Daarna heb ik het beplakte karton weer achter het lijstje gedaan. Het glas heb ik uiteraard weggelaten.

Tja, en dan? Wat schrijf of teken je erop? Ik had eigenlijk niet zoveel inspiratie, dus heb er maar wat opgekalkt. Op een later tijdstip werk ik het wel bij. Ik had nu ook alleen maar korte stompe krijtjes liggen, waardoor zelfs een woord schrijven lastig ging.

schoolbordddd

Je kunt het op de foto niet zien, maar vlak naast de schilderijtjes, aan het raam, staat de keukentafel waar ik vaak aan werk. Hubby bedacht dat ik de schilderijtjes als een soort moodboard kon gebruiken. Ik schrijf of teken in wat voor mood ik ben die dag en als hij thuiskomt weet hij gelijk waar hij aan toe is ;) Uiteraard hoopt hij vooral op een bepaald soort mood, hahahaha.

Hoewel ik hem helemaal snap, wordt dit hem niet, denk ik. Wat het wél wordt, weet ik even niet. Denk trouwens maar niet dat ik nu door mijn lijstjes heen ben. Op mijn slaapkamer heb ik er nog meer liggen. Het is dus te hopen dat er binnenkort weer wat nieuwe ideetjes opborrelen!

{dag 2 van dertig dagen bloggen}

dinsdag 25 juni 2013

Dertig dagen bloggen

Alweer een blog?

Ja, alweer een blog. Zijn jullie niet van mij gewend, hè?

Ik ben die slaaptoestand van mijn blog namelijk een beetje zat. En het leek me leuk om mezelf eens uit te dagen wat meer te schrijven door een 30 Day Blog Challenge te beginnen. Geen gezeur van ‘ik heb geen inspiratie’, maar gewoon schrijven. Doe eens gek, zou ik zeggen!

En trouwens, hoezo geen inspiratie? Het internet staat vol met onderwerpen waar je over kunt bloggen! Ik heb eens rondgekeken en een lijstje gemaakt van plaatsen waar ik zou kunnen kijken.

1. Zo zijn al heel wat mensen me voorgegaan in de 30 Day Blog Challenge. En even spieken naar hun      onderwerpen doe ik dan zo.

2. Of misschien moet ik wat inspirerende sites bezoeken. Zo heb je bijvoorbeeld 1000awesomethings. Een site die vol staat met de dingen die een mens blij kunnen maken. Zoals oude mensen die zich als kleine kinderen gedragen. Of gewoon naar de lucht staren. Illegale dutjes. Of door de buurt rijden waar je bent opgegroeid en stoppen bij het huis waar je als kind gewoond hebt.

3. Ik kan natuurlijk ook dit boekje bestellen, waar 100 blogideeën instaan.

4. Of ik kijk waar anderen over bloggen. Hier bijvoorbeeld, of hier.

5. Zelf dingetjes maken vind ik altijd leuk, dus een kijkje op Pinterest mag niet ontbreken. Ook Craftgawker vind ik leuk en Welke.

Nou, als ik het allemaal zo bekijk, moet het wel mogelijk zijn om dertig dagen op een rij te bloggen. Dit was dan dag 1. Nog 29 dagen te gaan!

bloggen

{dag 1 van 30 dagen bloggen}

maandag 24 juni 2013

Mand

Echt een mand had hij niet, onze hond. Hij lag altijd op een dekbed en dat dekbed was weer afgedekt met een zacht dekentje. Dit voldeed prima. Meneer kon daar lekker op zijn rug zwijnen, de kat kon erbij, wat wilden we nog meer? Vooral ook omdat hij in het verleden al eens een hondenmand en hondentent links liet liggen (meneer is misschien een pietsie claustrofobisch aangelegd?), zag ik geen reden om een hondenmand te kopen.

Toch hebben we nu een mooie hondenmand staan. Hubby heeft hem gekregen van een kennis die hem als een soort wederdienst voor iets maakte. Ik moet zeggen dat de mand prachtig is. Maar vanaf het begin had ik het idee: ‘Daar gaattie mooi niet in liggen!’

Nu we de mand een aantal dagen hebben staan, moet ik er een beetje op terugkomen. Lester gaat er sóms in liggen. Maar… het is wel heel erg soms. Ik bedoel, ik durf te wedden dat hij zijn oude slaapplek mist. De kat daarentegen is zielstevreden. Hij is niet meer uit de mand weg te slaan. Normaal gesproken gebruikt hij Lester als zijn persoonlijke elektrische deken, maar met de komst van zijn nieuw appartement, heeft hij Lester een stuk minder nodig. Je ziet hem denken: “Ha, eindelijk gerechtigheid op mijn oude dag! Eindelijk kan ik mijn bejaarde kattenlijf op een fatsoenlijk plekje neerleggen!

In dat opzicht is de mand een succes. Wat Lester betreft geef ik hem nog even de tijd om te wennen. Maar of dat ook echt gaat lukken? We zullen zien.

Before

After

Knussss

zondag 23 juni 2013

Regen

Eigenlijk weet ik zelf niet precies niet waarom ik dit blog `De geur van regen´ heb genoemd, maar het is alsof ik steeds meer in de naam groei. Want regen doet wel wat met me. Zo vind ik het heerlijk om thuis te zitten wanneer de regen tegen het raam tikt. Het is knus, gezellig, veilig. Je kijkt eens naar buiten. Wanneer je iemand voorover gebogen op de fiets voorbij ziet jakkeren, ben je extra dankbaar dat jíj  binnenzit (iets minder lyrisch ben ik wanneer ik degene ben die daar door de regen jakkert).
        

Soms moet je nog zoveel. Nog even naar de stad iets halen, boeken terugbrengen naar de biep, wat boodschappen halen, enz. Maar je schuift het voor je uit omdat de regen met bakken naar beneden komt. Al wat er op zit is een beetje in huis rommelen. Het is donker buiten en voordat je het weet is de schemering van de middag over gegaan in de avond. Je bedenkt dat al die klusjes best een dagje kunnen wachten en dat je nog wel het een en ander in de diepvries hebt voor een avondmaaltijd. Je haalt eens diep adem en constateert dat zo´n dagje in huis ook wel eens lekker is.

Ook fijn; na een flinke regenbui naar buiten gaan. En dan in een stille wereld stappen, vol glinsterende druppeltjes, de lucht nog zwaar van het vocht. En dan de geur… die specifieke heerlijke geur van regen!  

Het geluid van regen vind ik rustgevend en fijn om bij te werken. Ik werk meestal met een koptelefoon op en dan luister ik naar het geluid van een fikse regenbui op rainymood.com. Voor mij een ideale manier om me te concentreren!

zaterdag 22 juni 2013

Rise and shine!

Ik doe niet aan snoozen. Snoozen is namelijk desastreus voor iemand die van uitstellen houdt en uitstellen, dát kan ik. ´Nog even… het kan nog best… de volgende keer...´ zijn gedachten die dagelijks door mijn hoofd vliegen. Snoozen lijkt zo onschuldig maar kan je oorspronkelijke dagplanning aardig in de war gooien. Met het gevolg dat ik ´s morgens vroeg loop te stressen en te vliegen en met een beetje pech ook loop te vloeken. Geen goed plan dus. Mijn wekker gaat tegenwoordig om 07.30 en om 07.31 sta ik naast mijn bed. Lekker duidelijk zo en nooit meer gehaast in de ochtend!

Met het ouder worden gaat het uitslapen al zo en zo steeds moeizamer (in ieder geval in mijn geval). Een enkel keertje, wanneer ik echt heel moe ben, slaap ik wel eens tot een uur of tien. Op dat moment lijkt dat best fijn, maar wanneer ik er eenmaal uit ben, moet ik de boel even flink aanzwengelen. Er hangt een mist in mijn hoofd en alles doet zeer. En de rest van de dag loop ik voor mijn gevoel achter de feiten aan. Echt, om uit te kunnen slapen moet je jong en fit zijn en dat, beste mensen, ben ik allang niet meer. In het weekend sta ik dus meestal ook vroeg op.

In mijn jeugd bleef mijn moeder ’s morgens altijd op bed liggen. Ze had nogal wat problemen. Ik kan daar een heel verhaal van maken, maar hou het even bij het onderwerp. Als kind vond ik het nooit leuk om ’s morgens beneden te komen en niemand aan te treffen. Later kreeg ze een vriend die ’s morgens om zes uur opstond (Geert! XXX). Voor mij was het het toppunt van gezelligheid om ’s morgens beneden te komen en hem aan de keukentafel te zien zitten, met versgezette koffie en zijn volkorenboterhammen met kaas, klaar voor een gezellig praatje en foute grapjes! Daarom geeft het me een voldaan gevoel dat ik ’s morgens altijd al op ben wanneer de kinderen beneden komen. Stiekem hoop ik dat ze hier later met warme gevoelens aan terug zullen denken.

 

donderdag 13 juni 2013

´Slaap´en´De duivenhoudsters´

Af en toe treedt de verzadiging op, wat lezen betreft. Ik heb altijd wel een boek liggen waarin ik aan het lezen ben, maar hoe meer je gelezen hebt, hoe lastiger het wordt om nog een boek te vinden dat je boeit. Toch heb ik nu twee boeken op een rij gelezen die mijn aandacht behoorlijk hebben vastgehouden. En als het boek dan toch zo meeslepend is, dan is het fijn wanneer het een wat dikker exemplaar betreft, zoals bij deze boeken het geval was.

Als eerst las ik een Zweedse thriller.

Slaap

van Lars Kepler

Een jongen die al dertien jaar vermist is, wordt lopend langs een spoorbrug aangetroffen. Mikael was nog maar een kind toen hij samen met zijn zusje verdween. Er werd destijds een grote zoekactie op touw gezet, maar er werd geen spoor van hen gevonden.

Mikael vertelt dat zijn zusje nog leeft. En dat er op de plaats waar hij was nog meer mensen werden vastgehouden. Hij heeft het over de Zandman die zijn afschuwelijke stof in de kamer blaast. Verzetten tegen de slaap heeft geen zin. Als de Zandman wil dat je slaapt, zal je slapen. Voor de rest weet hij maar weinig te vertellen over de plaats waar hij vastgehouden is.

Commissaris Joona Linna hield zich destijds met de verdwijning van Mikael en zijn zusje bezig en ook met andere verdwijningen. Wat hem toen opviel, was dat er vaak hele familie´s verdwenen. De man die hiervan verdacht werd, een seriemoordenaar, zit ondertussen in een psychiatrische inrichting. Hij moet meer weten en het is van belang dat hij snel informatie loslaat. Het zusje van Mikael leeft immers, volgens haar broer. Mikael heeft de veteranenziekte en er wordt aangenomen dat zijn zusje deze ziekte ook heeft. Daarom is de zoektocht een strijd tegen de klok.

De sfeer in het boek is beklemmend en grijpt je bij de keel. Het geheel doet wat denken aan Silence of the lambs denken. Ik moet heel eerlijk zeggen dat bij de laatste hoofdstukken van het boek mijn aandacht een beetje verslapte. Misschien kwam dit doordat de belangrijkste vraagstukken op dat moment al waren opgelost en het verhaal voor mijn gevoel wat voortsleepte.

Ik had zelf nog nooit van het Zweedse schrijfechtpaar Lars Kepler gehoord. Ik heb begrepen dat dit boek het vierde deel is in een reeks met Joona Linna in de hoofdrol en ik ben van plan om snel de andere boeken te lezen!

four-stars_0

Het tweede boek dat ik las, was een historische roman.

De duivenhoudsters

van Alice Hoffman

de duivenhoudsters

Deze schrijfster ken ik wel van naam, maar ik kan me niet herinneren ooit eerder iets van haar gelezen te hebben.

Toen ik eerder wat recensies  van  ´De duivenhoudsters´ online las, las ik dat veel mensen het eerste deel van het boek wat lastig doorkomen vonden. Ik heb daar zelf geen last van gehad en werd vanaf het eerste ogenblik in het verhaal gezogen. Het verhaal is gebaseerd op ware gebeurtenissen die zich afspeelden in het jaar 73 na Christus. Het gaat over de belegering van Masada in Israël, een vestiging op een rots waar negenhonderd joden maandenlang standhielden tegen de Romeinen.

Masada

Het verhaal kan eigenlijk opgedeeld worden in vier delen. Het gaat over vier vrouwen en in elk deel vertelt een vrouw haar eigen verhaal vanuit haar eigen perspectief. Ze werken alle vier in de duivenhokken van Masada. Hun levens zijn of raken met elkaar verweven. Iedere vrouw heeft haar eigen dromen, angsten en geheimen.

Hoewel het boek gebouwd is op historische waarheden is het absoluut niet saai. Het is juist heel persoonlijk geschreven waardoor ik het na ieder deel weer jammer vond dat ik uit het hoofd van de betreffende vrouw moest stappen.

Ook nu ben ik zeker van plan meer boeken van deze schrijfster te lezen!

five stars

Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...