woensdag 8 augustus 2012

Kwijt

Ik was even bij de wasmachine boven geweest en kwam weer beneden. Ik keek om me heen waar hond L. was. Niet in de huiskamer. Niet op zijn vaste plekje in de tuin. Grrr, liep hij soms weer achter het tuinhuisje te dweilen? Of had hij zich misschien in een onhandige positie tussen het zwembad en de heg gemanoeuvreerd?
Na een korte inspectieronde wist ik het: hond L. was kwijt. Hij had door de heg weten te ontsnappen. Ik alarmeerde direct Hubby en de twee zonen en we begonnen een grootse zoekactie. Ik sprong op mijn fiets, oudste sprong op zijn mountainbike, jongste vloog op blote voeten de deur uit en hubby nam de auto.
We zigzagden door de buurt, ieder onze eigen route. Terwijl ik door de straten speurde voelde ik me vreselijk rot. Bijna net zo rot als toen mijn kinderen klein waren en kwijt waren. Toen ze op de leeftijd waren dat je tegen ze riep: “Je mag wel naar buiten, maar dan moet je voor blijven, hoor! Ik wil je vanuit het raam kunnen zien!” En dat je dan later keek en dat ze dan gewoon verdwenen waren. En terwijl je je door de straten spoedde, gingen de meest vreselijke dingen door je hoofd.
Terwijl ik nu door de straten fietste en om heen keek, op zoek naar een afvallige blonde hond, dacht ik ook de vreselijkste dingen. Wat als hij onder een auto gekomen was? Of stel dat hij meegenomen was door mensen, mensen die hem wilden houden? Want hond L. laat zich gemakkelijk aanhalen en vindt iedereen lief. En iedereen vindt hem ook lief. Of wacht... misschien... Mijn gedachten stopten abrupt toen ik een roerloze hond op de stoep zag liggen. Shit! Was dat hond L? Had iemand hem aangereden en langs de kant van de weg gelegd? Groot was mijn opluchting toen ik zag dat het een andere hond was die gewoon lag te slapen. Ik fietste verder, nu in de richting van ons huis. Even kijken of een van de andere gezinsleden hond L. had gevonden. Zo niet, dan zou ik de politie bellen.
Gelukkig wist Hubby te melden dat hij hem had gevonden. Een paar kinderen uit de buurt hadden hond L. zien lopen en hem aangelijnd. Ze waren met hem rondjes blijven lopen, in de hoop dat de eigenaar op zou komen dagen.
Hond L. werd naar zijn plek gestuurd. Wij spraken boze woorden tegen hem. We vonden allemaal dat hij heel schuldig keek en we dachten dat hij wel begreep dat hij stout was geweest. “Nu laat hij het voorlopig wel,” zei Hubby nog.
Een paar uur later was hij weer verdwenen. Dit keer wisten we hem te pakken te krijgen voordat hij de weg over kon steken. En opnieuw was ik boos. En opnieuw werd hij naar zijn plaats gestuurd. Want weet je, ik hou er niet van wanneer iemand waarvan ik hou kwijt is. Ik wil gewoon altijd weten waar ze zijn. Hond L. ligt dus voorlopig aan een touw in de tuin. Eigen schuld, hond L.!

8 opmerkingen:

  1. Oef. Ik kan mij de schrik goed voorstellen. Gelukkig is ie weer thuis. En hopelijk blijft hij daar ook even.

    Ik had dit een keer toen ik opgebeld werd door de staleigenaar dat de paarden niet meer daar stonden waar ze zouden moeten staan. Grote paniek. Ze bleken tijdens Koninginnen nacht het hekwerk open te hebben gekregen en zijn aan de wandel gegaan. Een feestende voorbijganger kon ze met zijn sleepkabel vangen en had ze een aantal weilanden verderop weer in het land gezet. Wat was ik blij toen ik hem daar zag staan alsof er niets gebeurd was. Sinds die tijd zitten er grote kettingen om ieder hekwerk.

    BeantwoordenVerwijderen
  2. najaa, waar wil dat beest toch heen? denk je niet dat 'ie vanzelf weer thuis komt, want waar zijn ze nou gekker met 'm ^^ maar kan me de schrik wel voorstellen, ben ooit m'n kat een paar keer kwijt geweest, een keer dacht ik echt dat 't einde oefening was, kwam 'ie na een week (!) ineens 's nachts zo weer binnen lopen of 'ie nooit weg was geweest! heb 'm toen bekant doodgeknuffeld #wasikmnogbijnakwijtgeweest ^^

    BeantwoordenVerwijderen
  3. Ik ken het met mijn Meisje... Wil graag weten waar ze is en wat ze doet. Maar het hoort erbij... =)

    BeantwoordenVerwijderen
  4. Kan mij best voor stellen dat jullie bezorgd waren, waar Lester was. Ieder geval blij dat jullie hem gevonden hebben.

    BeantwoordenVerwijderen
  5. Nou moe? Heeft hond L. ergens een liefje in de buurt? Misschien is 'ie wel stapelverliefd ;-)
    Maar begrijpelijk dat jullie je zorgen maken, dan is aanlijnen wel even nodig. Arme hond L. ;-)

    BeantwoordenVerwijderen
  6. Oh, dat is schrikken! Misschien is er wel een loopse teef in de buurt, dan heb je nog kans dat ie gaat zitten janken ook.

    BeantwoordenVerwijderen

Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...