woensdag 18 juli 2012

Film: We need to talk about Kevin

Een van de beste films die ik de laatste tijd gezien heb. Ik heb vanaf het begin ademloos zitten kijken (en ondertussen, bijna zonder dat ik het in de gaten had, een ongelooflijke stapel strijkgoed weggestreken ;D).
De film gaat over de nachtmerrie van iedere ouder. Stel dat je een kind krijgt waar je niet als vanzelf van houdt. Wanneer je erachter komt dat moeder- of vaderliefde helemaal niet zo vanzelfsprekend is als de meeste boeken en films ons doen geloven?
In heb begin van de film lijkt het alsof Kevin een vervelend en zelfs slecht kind is dat gewoon eens een draai om de oren moet krijgen. Maar gaandeweg zie je dat de oorzaak bij de moeder ligt. Dat ze steeds net de verkeerde keuzes maakt. Dat haar glimlach naar haar kind gekunsteld is, dat ze liefde forceert, maar niet echt voelt. Dat ze wel voor hem wil zorgen, maar zich niet voor hem wil opofferen. En het kind... het kind reageert daarop, in steeds extremere mate. Ik kan het me zelf niet voorstellen dat je niet van je eigen kind kan houden. Ik neem aan dat het wel kan voorkomen, maar voor mij lijkt het dan toch een soort foutje van de natuur. Ja, dat is het woord: onnatuurlijk. Maar dat het voorkomt, dat is wel zeker.
De film is zo gemaakt dat ik meevoel met moeder en kind. Maar tegelijk voelde ik boosheid. Vooral naar de moeder toe. Wanneer ze weer net de verkeerde keuze maakt. Ook begreep ik niet dat ze haar kind niet eens goed vastpakte en een stevig knuffelde. En waar is vader in het verhaal? Vader lijkt van zijn kind te houden, maar tegelijkertijd schiet hij te kort. Hij sluit zich (bewust?) af voor alle problemen rondom Kevin. Hij steunt zijn vrouw niet wanneer ze het over de problemen heeft en zegt dat ze overdrijft. Voor Kevin is hij meer een vriend dan een vader.
´We need to talk about Kevin´ is wat mij betreft een absolute aanrader. Zeker wanneer je van psychologische thrillers houdt. En nu wil ik het boek ook lezen. Ik ben ontzettend benieuwd!
We need to talk about Kevin



9 opmerkingen:

  1. Tsjee ik kan me het niet voorstellen. Vanaf het eerste moment dat ik zwanger was van Het Meisje♥, hield ik van haar...
    En dat werd/wordt alleen maar meer en meer...
    Ik weet niet of dit een film voor mij is...

    BeantwoordenVerwijderen
  2. Leuk dat toch verder gaat met bloggen... vroeg me bij een eerdere reactie al af wie Regina was ;-)

    Die film ga ik even opschrijven! Lijkt me mooi, maar ook heftig. Ik kan me eigenlijk niet voorstellen dat je niet van je eigen kind zou houden. Helaas komt het wel voor, zie ik het ook in mijn eigen omgeving...

    liefs Insoon

    ps: m'n zus zit in Kroatië, dus de bikini is voor in zee en het buítenzwembad!!

    BeantwoordenVerwijderen
  3. Ik ken iemand die een meer dan nare ex heeft die haar gruwelijk heeft be- en mishandeld. Haar kind lijkt in zijn doen en laten en uiterlijk als 2 druppels water op die ex. Ze heeft daar heel egr veel moeite mee en dat kan ik me goed voorstellen. Het is lastig om steeds geconfronteerd te worden met het verleden.

    Zelf heb ik er een maand of 2 over gedaan voor ik echt hield van mijn dochter. De eerste tijd was ik in shock en heeft het me erg veel tijd gekost te wennen aan de nieuwe situatie.

    Maar nu? Intens veel. Ze is ook het leukste kind van de wereld natuurlijk ;)

    BeantwoordenVerwijderen
  4. zoals je weet heb ik het boek dus gelezen, daaruit bleek -naar mijn idee- niet zo duidelijk dat de moeder de verkeerde keuzes maakte. Of misschien ben ik dat inmiddels weer vergeten? De film draait hier in het najaar in het filmhuis, dan ga ik zeker kijken.

    BeantwoordenVerwijderen
  5. Heftig lijkt me dit. Niet te vergelijken met de situatie in de film natuurlijk, maar net als Zuster Klivia moest ik ook erg wennen aan de geboorte van mijn eerste. Borstvoeding wilde niet echt lukken, dus veel gehuil en onrust aan beide kanten. Wat later ontstond die automatische vertrouwensband, en nu doet het gewoon pijn als m'n kids verdriet hebben of niet lekker in hun vel zitten.
    Dit doet me trouwens een beetje denken aan Eerste Hulp Bij Opvoeden met supernanny Jo Frost. Zij gaat naar gezinnen waar het -opvoedkundig gezien- een chaos is in huis. Zo knap hoe zij dingen voor elkaar krijgt met de meest simpele trucjes.

    BeantwoordenVerwijderen
  6. Ten eerste: Jeeh! Je bent terug! Leuk!

    Na het boek te hebben aangelkikt, heb ik het gevoel het boek al gelezen te hebben.. Mij staat daarvan inderdaad hetzelfde bij als wat Mrs T zegt.. Maar de film lijkt me ook geweldig.. Bedankt voor de tip. :-)

    BeantwoordenVerwijderen
  7. Wat zal ik zeggen, de film moet ik zien nadat je deze zo intens hebt omschreven wat het met je doet dat ik je gevoel zelfs begrijp.

    BeantwoordenVerwijderen
  8. Ben nu wel heel benieuwd naar deze film!

    BeantwoordenVerwijderen
  9. Angstig lijkt me dat, niet van je kind kunnen houden. Ik denk dat daar verschillende oorzaken voor kunnen zijn, maar ik heb het boek niet gelezen, dus weet niet wat er in dit geval aan vooraf ging.

    PS Leuk, dat je toch weer blogt.

    BeantwoordenVerwijderen

Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...